Küçük Kalp

Gecenin karanlığında kulakdelici sessizliği yalnız onun ayak sesleri bozuyordu. Öyle hızla koşuyordu ki, sanki arkasından biri geliyordu. Onun çıkmaz sokağa girmesini bekliyordu ve onu yakalamak için anı kolluyordu. Oysa haberi yoktu ki onun aklı ve hayelleri çoktan çıkmaz sokağa girmiş ve sonlarını bekliyordular.
Koşuyordu ama nereye ve kimden kaçtığını bilmeden. Kalbi yerinden çıkıcaktı sanki. Aklıysa... Sahi o nerdeydi? Bilmiyordu. Anlamıyordu. Belki de koşan o değil aklıydı. Bedeni, babasının 'ipek saçlım 'diye sevdiği saçları, 'katilinin' hayran olduğu teni artık yağmur damlalarıyla sırılsıklam olmuş, sanki yağmurla bütünleşmişti. Eylül ayında giydiği ince elbiselerinde bile üşümüyordu. Üşüyen yalnız kalbiydi. Küçücük bir kalp nelere katlanmıştı son aylarda. ....tüm bunlara kendini kaptırmışken aniden takılıp düştü. Aldırmadı. Tam ayağa kalkmış koşacakken aniden bir el sertçe kolundan yakaladı onu. Geri dönüp kim olduğuna bile bakmadı. Belki de biliyordu o yüzden gerek duymadı.