MUTLULUK SAVAŞI

Bir umut çıktı genç kızın karşısına, onu sarmaladı, ailesi yaptı. Biyolojik ailesi gibi onu yetimhane köşesine bırakmamıştı umudu. Ruhunun en derin yerinde saklamıştı onu, Can. Sevgili değillerdi, arkadaş hiç değillerdi. Aile olmuşlardı. Küçük kıza her şey olmuştu.

Sorunlar ile cebelleştikleri hayatın ortasında, aniden biyolojik ailesi çıkmıştı karşısına Heves'in. Asıl sorunlar şimdi başlıyordu. Bütün gerçekler bir bir gün yüzüne çıktığında, kimsesizliğin soğuk tarafını bilenler, aynı sokağın ortasında, aynı sokak lambasının altında bir kez daha yalnızlığa terk edilecekti.

***

"Nasıl yaptın? Tutunacak tek dalım olduğunu bile bile nasıl yaptın?" diye bağırdım karanlık binanın içinde. Yankılanan sesim kulaklarıma ulaştığında kendi sesim gerçekleri tokat gibi vurmuştu yüzüme.

Bir adım attı. Bir adım kaçtım ondan. Bir erkeğe göre fazla güzel olan yüzü ürkütüyordu beni. Çekinmeden sevdiğim yüzüne bakamıyordum bile. Acı vardı zehir kahvelerinde.

Konuşmak için ağzını araladığında susturdum onu. İçimde öyle bir acı vardı ki, göğsümün tam ortasını yarıp içimdeki acıyı söküp atmak istedim. "Ben... Ben asıl şimdi kimsesiz kaldım."