Sen Ve Ben Mi?

Yaşanan olaylar o kadar üstüme geliyor ki bazen hiçbir şey yapmadan bütün gün odamdaki boş, rengi kararmış duvarı izlemek istiyorum. Yaşadığım nadir ilişkilerde her birinin yalan olması acıtıyor canımı.

Herkese mutlu görünmek istemediğim için okulumda beni sadist olarak biliyorlar. Bu gülmeye çalışmaktan daha iyi. En azından kendi karanlığın gibi koyu renkler giyip her tarafa soğuk bir şekilde bakmak hoşuma gidiyor.

Okuldaki korkulan kişisin, önünden geçen herkes sana selam veriyor ama sen bunu istemezken başına geliyor ve alışıyorsun. Alışmak demişken kötü alışkanlıķlar edinmeye bile varıyor işin ucu. Peki ya ölüme doğru yol alırsa ne olacak?...