Umut, insanın en yardıma ihtiyaç duyduğu anda uzanan yardım elidir aslında. İnsan bazen yüreğindeki umudu sayesinde tutunur hayatına, tüm kırılmışlıklarını ardında bırakarak. Bazen de kaybetmeye yüz tutmuş ne varsa hayata dair geri kazanır umuduyla. Umut savaşmaktır çünkü. Bir yürek umutsuzluğa düşerse, kapılıp kaybolursa acılarının içinde, felaketine sürükler ömrünü kendi elleriyle... Oysa ayakta duracak gücü olmalı insanın, ne kadar düşerse ayağa kalkacak derman olmalı ayaklarında. Ne kadar kırılsa da yeniden en baştan sevebilmeli... Ve aslında insan yarınları için, her gün umut tohumları ekmeli yüreğine ve hayata inat yeşertmeli...
sırtım soğuk duvara değince korkmaya başladım, amk bu herif'ten dayak yemeyecek'tim. O kadarda uzun boylu değildi ama şu an kıpırdaya bilirmiydim ondan emin değildim. yanımdaki duvara atığı yumruk ile gözümü kapattım.
Bismillah ne oluyoruz ya. Elimle göğsünden ittim ama nafile azıcık bile kıpırdamadı. Öküz herif. Tabi kas yaparlar yaparlar bizim gibi garibanları düşünmezler. Şerefsiz adam zaten sinirlerim bozulmuştu sayesinde.
"Olum bu ne hal ya! mal mal hareketler çekil başımdan odama çıkacağım, senin ile uğraşamam" Dediğimde çenesindeki kaslar seğirmişti. Kopardı inşallah!
Elini hızla havaya kaldırdı. Sanırım şimdi boku yemiştim. Yada o yemişti çünkü kimseye boyun eğecek bir insan
değildim.
Başlama tarihi: 22 Ocak 2025
Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.