Bu şeirlər mənim qəlbimin səsi, içimdə gizlənən duyğuların sözə çevrilmiş halıdır. Mən peşəkar şair deyiləm, sadəcə hiss etdiklərimi kağıza köçürməyi sevən bir ruham. Hər misra bir nəfəs, hər söz bir duyğunun izidir.

Ben Desmina, Varlığı bile fark edilmeyen, sesi kalabalıkta kaybolan bir ruhum ben. Ve biliyorum ki, böyle hisseden tek ben değilim - sen de öylesin. Zamana sığmayan, devrine yabancı bir kalpte beklemekten yorulanlardanız senle ben. Yanlış zamanda geldik bu dünyaya; Yanlış devirde, yanlış insanların ortasında doğduk. Aradığımızı hiç bulamadık, Hak ettiğimiz değeri göremedik. Sevgiye aç kaldık; dokunulmamış bir kalbin, unutulmuş bir köşesindeyiz sanki. Ama işte, bu yüzden yazıyoruz. Kelimelere sığınıyoruz. Çünkü bazen bir dize, bir omuz gibi olur; bazen bir kelime, bir sarılmadan daha çok iyileştirir. Ben Desmina, yazdıkça var olan, sustukça kaybolan bir kadınım. Bu kitap - benim gibi hisseden herkesin sesi. Yalnızların, yanlış zamanda sevenlerin, anlaşılmadan yaşayanların kalbinde yankılanacak bir fısıltı bu. Belki de bu yüzden yazıyorum: Kendimi anlatmak için değil, birinin "ben de böyle hissediyorum" diyebilmesi için.

"Mürekkebin tükenir ama kelimelerin değil..." Şiirleri kendim yazıyorum, alıntı değildir! Paylaşım gibi durumlarda kesinlikle izin almadan paylaşmayınız, en ufak çalıntı söz konusu olduğunda yasal işlem başlatılacaktır! İyi okumalar...

Sen bana böyle bakarken, Senden nefret etmem mümkün mü? Ben seni böyle severken, Benden gitmen mümkün mü? Peki ya ,senin gözlerin Benimde kalbim yalancıysa? Kim kaybeder? Ya da ne kazandık şimdi?

kendimce...

Uydurduğum şiirler.

Bu sayfada şiirlerimi paylaşacağım Umarım beğenirsiniz iyi okumalar dilerim sevgili okurlar kendi yazdığım şiirleri başkalarına okutturmaya çekindiğim için bende tanımadığım insanlara okutmak istedim lütfen yorumlarınızla beni yönlendirmeye çalışın yazdığım ve yazacağım şiirlerin hepsi bana aittir.

Hepimizin içinde kimseye anlatamadığı bir hikâye vardır. Bu da benimkilerden biri. Belki satırlarda kendinden bir parça bulursun. Eskiden gökyüzünden korkardı. Ona göre gökyüzü, sınırı olmayan kocaman bir boşluktu; bakınca insanı içine çeken, nefesini daraltan bir hiçlik. Boşluk hissine fazlasıyla aşinaydı zaten. İçinde büyüyen, zaman zaman onu yutan o tanıdık duygu... Şimdi ise gökyüzü korkutucu değildi. Orada anılar vardı. Söylenememiş cümleler, taşınamayan yükler, geride bırakılanlar... Eskiden kaldıramadıklarını, şimdi o uçsuz bucaksız boşluk taşıyordu onun yerine. Kitap daha çok içsel bir hikaye olup, olaylardan çok duygular konuşulacaktır.

Bu şiirler, kalbimin en kırılgan, en sıcak köşelerinden doğdu,onun bana hissettirdiği tüm soğuk ve sıcak anlara adanmıştır. Okuyan her kişi, bir nefes, bir üşüme, bir sessizlik bulacaktır burada.

sevgili arkadaşlar bu kitabımda ÖZDEMİR ASAF'ın şiirlerine yer vercem umarım sevenerek okursunuz .😊