SANA EMANET

Üstümde sade turkuaz dizlerime kadar olan bir elbise var. Ayaklarım çıplak, saçlarım açık.

Şaşkınlığım geçtikten hemen sonra yürümeye başladım. Sanki bir denizin üstündeydim. Ayağımın deydiği her su damlaları göklere kadar ulaşıyordu.

Uzun bir yüyüşten hemen sonra arkası dönük bir kadın gördUm. Uzun beyaz elbiseli , saçları topuz biri.

Yavaş yavaş arkasına döndüğünde gözlerim kocaman açıldı. Yine annem gelmişti . Neden her gördüğümde şaşırdığımı anlıyamıyordum.

Bu sefer hiç konuşmadım çünkü ne kadar ağlasamda konuşsamda asla konuşmaz ve gözleri dolardı daha sonra ışıkların arasında kaybolurdu. Ama bu sefer bende konuşmayacaktım. O pislik adamla beni yalnız bırakmış ve yaşamak için hiç çaba sarfetmemişti. Beni düşünmeyen biri için akıttığım göz yaşlarımın çaresizliğine küçük bir tebessüm ettim.
Arkamı döndüm. Her adımımda açılan suların arasıda ağlamadan ve hiç olmadığım kadar dik bir şekilde yürümeye başladım...

Bir anda gözlerim açıldı gerçek dünyaya dönebilmiştim.