Kelebek

Son bahar gelir yaprak dalından bir rüzgar bahanesiyle kopu verir ordan oraya ordan oraya savrulur durmadan diner ruzgar ve bir yere duşer kış gelir kapatır üstünü sessizce güneş açar sen gibi eritir o yağan karı kücük bir tonmurcuk filizlerin sana olan aşkım gibi büyürde büyür en sona ulaşır fakat bir korkusu vardir bu ağacın yaşamak icin tutunduğu toprağandan kopmaktır sen gibi ve koptum ben herseyden sende baslamisdi o ruzgar ve ben bir kelebektim sana karsı bir gün ömrüm vardı ama son nefesime kadar savastim