Siyahımsı

Kaç!

Gece yarısının karanlığı çökmüş, ağaçlar sanki insan bedeni gibi gözüküyor. Hepsi, uzun ve iri. O kadar uzunlar ki vaktin olsa kafanı kaldırıp baksan gökyüzüne uzanabildiklerini göreceksin. Yağan yağmur yeni durmuş, toprak zemine imzasını atmış, kayıp düşmemek için büyük çaba harcıyorsun.

Nefes nefese kalmışsın, bacakların durmak istediklerini belirtircesine ağrıyor. Diz kapağına saplanan acı ile yere tam basamıyorsun, kayıp düşeceğin sırada tutunacak bir ağaç buluyorsun; düşmekten son anda kurtuluyorsun.

Gittikçe yaklaştığını duyuran, bir çift ayak sesi duyuyorsun. Sanki bir at geliyor peşinden, adım sesleri o kadar yüksek ki dikkatli olursan kolayca anlayabilirsin ne kadar yakınında olduğunu.

Seni istiyor; büyük bir yanlış yapmışsın, kaçmak zorunda olduğun derecede kızdırmışsın onu.

Bir anda adımların sayısı artıyor. İki çift ayağın sesleri dolu kulağında. Gittikçe artıyorlar, iki, üç, dört. Dört tane oldular. Hepsi de seni öldürmek istiyor. Ne tarafa kaçacağını tam olarak bilemiyorsun, sanki her yerdeler!

En sonunda diğer diz kapağına da giren keskin acıyla, ayağın kayıyor. Yere düştüğünde aklındaki tek şey kalkman gerektiği. Kalkman gerekiyor çünkü ipin ucundaki sadece hayatın değil, anıların. Ne olacağını biliyorsun, ne yapabildikledini. Onlar asla seni öldürmekle kalmaz. Acından, haykırmandam zevk alırlar.

Çünkü suçlu sensin. Onlara bunu yaptıran senin sarı saçların, kırışık yüzün ve zayıf vücudun. Sen onlara kendi ölüm emrini veren tanrısın onların gözünde.

•••

29.11.15