Gecenin Poyrazı

Dedem hep derdi ki; kimseye inanama ama geceye hep inan. İnsanların gerçek yüzleri hep gece çıkar ve bütün çıplaklığıyla görürsün. Korkma ondan, tam tersi sımsıkı sarıl karanlığa. O zaman kimseden korkmazsın.
İstanbul'a adım attığımdan beri geceye sarılıyorum ve ilk defa kendimi bu kadar güçlü hissediyorum.
Aile, arkadaşlık, dostluk hatta aşk bana çok uzak kelimeler. Ama merak etmiyor da değilim. Mesela aşık olmuş ben nasıldır yada dostum olduğunda nasıl olurum.
Kendi öz annemden aldığım darbeden sonra belki de hiç tatmayacağım duygulardır bunlar.
Artık gerçek hayata dönme vakti. Şimdi yaşam mücadelesinde tek başımayım.