Tek Başıma

Tek Başıma

Reads 1,018
Votes 0
Parts 1

Ongoing

Last published Sun, Jun 18, 2017

Karanlıktan korkmak aslında kendinden korkmaktır! Bir farkla ben ne kendinden ne de karanlıktan korkmayan birçok insan gördüm Ve bir baktım ki ben o karanlık olmuşum sadece benden korkanlar var etrafta... İyi aile kızı, Zengin aile kızı , Mutlu bir aile kızı, tamam hepsi doğru hiçbirinden şikayetçi deyilim ama ben yanlışım ben kendi karanlık dünyamda yaşayan ne prensi bekleyen prenses ne de onları kıskanç kıskaç izleyen kalbi kötü cadı. Ben onların dışında kalan karanlığım, ben prensesin içindeki şüpheyim, ben cadının iyi yanı ama aynı zamanda kötü yanıyım... Ben Esila Aras Karanlık dünyam da ki ufak bir umut parçası bekleyen gözü yaşlı kızım... Hayat ve Hayalli karıştırmayan sayılı insanlardan ım ... Ben herkesin haksız olduğu bu dünya da haklıyım... Ben ESİLA ARAS'IM KARANLIK DÜNYAMI AYDINLATACAK KİŞİYİ BEKLEYEN UFAK KIZ ÇOCUĞU AMA AYNI ZAMANDA GÜÇLÜ BİR YÜREĞİ OLAN UFAK BİR KIZ ÇOCUĞU .... #Küfür içerir#

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines