-ZİFİRİ SEVDA-

...Yüzümdeki samimi gülümseme, yüzümün yarısını kaplayacak şekilde kendine biraz daha yer edinirken, aptal gibi sırıtmamı durduramıyordum. Gözlerimle etrafı tararken, sonunda Çağrı' nın lacivertlerini bulmuştu gözlerim. Yüzümdeki aptal sırıtış yerini utangaç bir gülümsemeye bırakırken, gözlerimi kaçırıp masanın üzerindeki desenleri incelemeye başladım. Çağrı' nın sert ama şefkatli ve biraz da hayranlık taşıyan ses tonu havaya yayılırken, fısıltı gibi çıkan sesi kulağıma eşsiz bir müziğin sakinleştirici melodisi gibi geliyordu. "Nadir gülümseyen insanlar, güldüklerinde çok güzel görünürlermiş," Dolaylı yoldan da olsa ettiği iltifatla yüzüm pembeleşirken, kaşlarım bilmişlikle havaya kalkmıştı. Ben neşeli bir insandım ve bulduğum her fırsatta ya uyur ya da gülümserdim. "İyi de, ben nadir gülmüyorum ki?" Çocuk gibi omuz silkse de ciddi yüz ifadesinden ödün vermemişti. Dudaklarını hafifçe ıslattıktan sonra, daha çok kendine söyler gibi fısıldadığı, kalbimi tekletecek kelimeler döküldü dolgun dudaklarından. "Olsun," dedi, "Yine de çok güzelsin."