GARİP AŞK

"Günaydın anne" dedim onun gözlerinin içine bakarak. Annem ise "günaydın kızım" dedi. Bugün çok mutluydum. Dışarıda gezip alışveriş yapıcaktım. Kendimi tanitmam gerekirse ben daha 19 yaşındayım ve 8 yaşındayken annem ve babam deprem anında ölmüş. Benim yaşıyor olmam tamamen bir mucize annemin kollarından almışlar beni. Yetimhanede 1 sene kaldım. Oradan beni bi aile evlat edindi. İlk başta çok sıcak davranamazsam bile şuan çok iyiyiz. Korkmuştum, heyecan vardı içimde değişik duygular içerisindeydim. Hiç tanımadığım bir eve geliyor ve beni hiç kızlarından ayırt etmiyorlardı.
Ne kadar tuhaf değil mi? Annesiz ve babasız büyümek başka insanlar bu görevi bile üstleniyorlar. Acım cidden çok büyüktü az da olsa yüzlerini hatırlayabiliyordum. En azından onlardan bana bir fotoğraf kalmıştı. Annem aile fotoğrafımızı benim battaniyemin içine koymuş. Onları hiç unutmamam gerektiğini bildirmek içinde belki de. Zaten nasıl unutabilirdim ki? Zaman geçtikçe üvey anneme, üvey babama ve üvey annem