Chłopak przyjaciółki

-Ej..?
- Co znowu? W tej chwili podszedł do mnie jeszcze bliżej. Jego warki dotknęły
moich ust.. To..to było takie piękne, takie cudowne uczucie.. Chciałam by to trwało
wiecznie..
Od tak dawna marzyłam o tej chwili
-Kocham Cię- wyszeptał. Jego słowa były pełne czułości
Ech.. NATALIA obudź się ! W pomieszczeniu rozległ się głos mamy..
- Eryk, to ty ?!-wyszeptałam przez sen...
- Dakota, ty znowu o nim? Głos mamy był spokojny, z resztą jak zawsze. Choć w każdym słowie czułam coraz większy nie pokój.
- Nie..zapomniałam o nim, już dawno, nie istnieję.. Powiedziałam to dość obojętnym
tonem. Chciałam by tak to brzmiało. Nie chciałam niepokoić mamy.
I tak już sporo cierpi przeze mnie... Przez to,że ja musiałam tak mocno pokochać
Eryka. A on nawet nie wie,że istnieję, nie wie,że jak bardzo mnie rani..
- Tak.. .?
- Tak mamo, nie bój się o mnie. Po tych słowach uśmiechnęłam się do niej.
- Na pewno?
-Tak.
- Ale pamiętaj, że jak coś się dzieję, to zawsze możesz mi powiedzieć. wyszła z pokoju.
''Ech, żebyś wiedziała, wszystko...'' Pomyślałam..