Mutlu sonsuz

Kız gözlerini korkuyla açtı salonda muhteşem bir gürültü vardı. Kız alışmıştı artık yada alışmaya çalışıyordu. Sağ tarafında uyuyan kardeşine baktı genç kız sonra kapıya doğru ilerledi. Salona girdiğinde karşısında yine o kadını gördü. Bişey söyleyemiyordu. Konuşmaya korkuyordu, çekiniyordu, annesi ne kadar güçlü durmaya çalışsa da her gün biraz daha yıkılıyordu. Bir süre annesine baktıktan sonra tekrar kadının suratına baktı nefretle, kadın bir süre sonra kapıyı çarparak çıktı evden. Kız da odasına giderek kapıyı kapattı. Annesinin suratına bakmak istemiyordu, o çaresizliği görmek istemiyordu. Çünkü çaresizlik kelimesinden nefret ederdi, onun için çaresizlik demek hiçlik demekti.

Açelya, kokusuz ama güzel bir çiçek.

O da güzeldi ama ruhsuz du yıkılmıştı ruhu,yarımdı

Sonnur, son ışık

O da sona yaklaşmıştı, ışığı kendine bile yetmiyordu artık, son raddedeydi, tükenmek üzereydi.

Genç kız ruhunun hakkını veriyordu, hemde fazlasıyla.
Ama daha yaşayacaktı, ömrü bitmemisti, ışığı