KÜÇÜĞÜM

©08.11.2015 tarihinde kurgulanmıştır.

Şimdi bak yine yalnızım.

Yine bir saflık yaptım ve inandım bir aptal gibi sana.Bilemezdim değil mi sonun böyle olacağını?

Dışardan bakıldığında kim ne der diye düşünüp göz yaşlarını saklayan ben şimdi her yerde ağlar oldum.

Okulda,evde,tuvalette,derste,yatakta,otobüste,çünkü kızıyorum kendime.Nasıl bu kadar aptal olabildim diye.

Inanmamam gereken ne varsa inandım diye.Sana karşı bir şeyler hissettim diye.Buna izin veremezdim.Hayatı bu kadar kontrollü yaşayan ben bunları yapmamalıydım.

Şimdi o her yerde üşüyen ben üşümüyorum.Çünkü artık benim yanan bu bedenimin ateşini hiç bir rüzgar söndüremez.

En fazla küllerim savrulur...

|Doğrunun beden bulmuş haliyken hangi ara yanlışın ta kendisi olmuştum?|