ZAMAN

Aslında o kadar mutlu değilim ben. Gülmeyi öğrendim, içim perişanlığını dışıma vurmamayı ögrettiler bana... Kaybettiklerimin değerini anladım zamanla. Küçükken aslında ne güzelmiş düşüp ağlamak, hiç değilse o zaman seni elinden tutup kaldıran birisi olurdu. Şimdi düşünce bir tekme de onlar vuruyor... Sevmeyi öğrenemedim ben, istemiyorum sevmek, en çok sevdiğin insan seni bırakıp gidince böyle oluyor demek ki. Bir daha sevdiklerimin beni bırakıp gitmesini göze alamam. Eğer gerçekten seversem birini beni asla bırakmayacağına söz verebilir mi?