Renksiz

''Bana karışma!'' diye bağırıp silahını daha sıkı tuttu, siniri gözlerinden okunuyordu. Aldığı her nefes ciğerini yakıp parçalıyor ve onu katil olmaya itiyordu.
Bundan emindim.
Sırlar,yaşananlar ve yaşanacaklar geleceğimin renklerinin üzerine siyaha dönük bulutları yerleştiriyordu. Göz göre göre kaybediyordum belki.
Tetiğe bastı ve yüksek ses kulaklarımı doldurdu. Ne zaman kapadığımı bilmediğim gözlerim korkarak açıldı ve yere düşen bedeni inceledi. Gözü ve ağzı açık.. Alnındaki kan burnuna kadar inmiş bedeni. Tam olarak berbattı.
Korku saç diplerime kadar yayıldı ve birkaç adım geri gittim. Evren gözlerini bana çevirdi ve bir adım yaklaştı. Gerilemeye devam ettim. ''Kaçmanı gerektirecek bir şey yok.'' söylediğini algılamıyordum, boşlukta gibiydim. ''Sana zarar vermeyeceğimi nasıl bilmezsin?'' sesimi çıkarmayıp öylece bir ona bir de yerdeki bedene baktım. ''Konuş!'' bağırdığında daha çok ürktüm ve yerimden sıçradım. Aklımı kaybetmiş gibiydim. ''Git,'' diye mırıldandım güçsüz sesimle. Acizlik... Kan kokuyordu.
''Lütfen,'' gözyaşım dudağımdaki minik yarayla buluştu ve yakıcı etkisini gösterdi.
''Bir katile sarılmak..'' sustum.
''Bu nasıl huzur verici olabilir ki?''