AYMESEV

Bedene sıkışan ruhların , acı çığlıkları gökyüzündeydi bu gece . Kalbinin buz tutan zindanında , nefreti olan demirleri katilliğin ruhunu taşıyan , çoğu insanın acı çığlıklarına kulak veren hatta dokunduğu her insanı ölüme sürükleyen elleri ile nefreti olan demirleri kavradı .
Çizdiği bu yolda , kendi kanı ile yazılan bu satırların hepsi teker teker bir ip misâli boynuna dolandı . Artık başkalarının kanını ve ruhunu taşıyan kelimleri umursamıyordu .

O , avını büyük bir açlıkla bekliyordu.

Hatta sadece onun kanı ve ruhu ile yazacaktı bu hayatı . Siyah olan sayfanın , katlettiği kalbin acısı ile ruhun sıkıştığı bedendeki , ızdırabıyla teker teker yazacaktı .

Ve o ruhun katili olacaktı .

Siyah olan bu sayfada , kalemindeki mürekkebin bitmesi ile durdu . Sıra ondaydı . Siyah olan bu sayfayı ,onun kanı ile yazacaktı .

Ve o gün bir ruhun acı çığlığı daha gökyüzünde yankılandı .