Princess - dark colors
- LECTURAS 745
- Votos 50
- Partes 9
Continúa49m
Última publicación mar, abr 9, 2019
Główną bohaterką opowieści jest zbuntowana księżniczka małego, lecz bogatego Królestwa Filor. Zmuszona jest do wzięcia małżeństwa z przystojnym, dalekim kuzynem. Mimo początkowej niechęci powoli zmienia do niego zdanie. Nie wie jednak o jego ukrytych chęciach.
Czy Asto przeciwstawi się swojemu rodowi i spróbuje szukać szczęścia gdzie indziej?
Czy znajdzie osobę, która będzie bliska jej sercu?
Co z tą całą sytuacją zrobi książę?
Zapraszam do czytania.
Todos los derechos reservados
#27
nienawiść
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Now you see me
Obudziłam się.Wokół mnie ciemność.Zamrugałam kilka razy i przetarłam oczy.Nadal ciemno.Co to za miejsce?Usłyszałam szum samochodów.Czyli jakaś ulica.Zerknęłam na zegarek.5.30. Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności.Rozejrzałam się.Byłam w jakiejś przytulnej przyczepie,pewnie ciężarówki.Cisza.Nagle ktoś...Concluida
Potrzebuję Cię...
Szłam pustymi ulicami mojego osiedla. Wiatr rozwiewał mi włosy. Zmarznięte dłonie włożyłam do kieszeni kurtki. Nie wzięłam rękawiczek. Nie szkodzi. I tak niedługo wrócę do domu. - Julia! - usłyszałam za sobą czyjś głos. Odwróciłam się. - Krzysiek? Co ty tu... - Pomyślałem, że może chcesz pogadać - dobrze wiedział, że mam problem i nie chciał zostawić mnie samej. - Ty zawsze wiesz, kiedy cię potrzebuję - uśmiechnęłam się. - Jak tam? - Coraz gorzej. Mama w nocy płakała, tata próbuje być silny, ale też się denerwuje, a ja... - głos mi się łamał. - Nie jest dobrze. Krzysiek przytulił mnie. - Nadal żadnych informacji? - spytał. ...Concluida
Miraculum - Druga Szansa
Marinette Dupain - Cheng była zwykłą, niezdarną dziewczyną. Dlaczego "była"? Ponieważ wraz z otrzymaniem prezentu nieznajomego pochodzenia jej życia zmienia się nie do poznania. Zyskuje szansę na życie, o którym mogła tylko marzyć. Jak nowe doświadczenia wpłyną na jej prywatne życie? Podobna sytuacja spotyka młodego blondyna, który nagle zaczyna chodzić do szkoły razem z Marinette. Nazywa się Adrien Agreste i okazuje się być popularnym na całym świecie modelem. Z pewnych jednak nieznanych przyczyn ojciec zabraniał mu uczęszczać do publicznej szkoły, jedynego miejsca, gdzie mógłby wreszcie zacząć być sobą. Lecz w jego życiu pojawia się szansa, której postanawia się kurczowo trzymać. Jak potoczą się jego dalsze losy? Czy uda mu się zmienić swoje relacje z ojcem? Każdy z nich ma swoje własne marzenia. Pragnienia, które pragną spełnić. Czy niespodziewane pojawienie się nowego towarzysza okaże się być dla nich "Drugą Szansą" na ich zrealizowanie? Opowiadanie inspirowane kreskówką "Miraculum: Biedronka i Czarny Kot" Data zakończenia: Środa, 24 sierpnia 2016r.Concluida
You are my demon
Dzień dobry... Mam na imię Alex i mam szesnaście lat. Nie interesuję się niczym konkretnym i niczego konkretnego nie robię. Mieszkam z babcią ponieważ moja mama umarła przy porodzie a tata... Mój tata siedzi w więzieniu.... [ Zakończony tom 1]Concluida
Young Wolves
-Poznałam nowych ludzi, poznałam swoją pierwszą miłość, jestem czym jestem, właściwie to nie wiem czym dokładnie jestem. Ty potrzebujesz pomocy, a ja nie wiem co mam zrobić. Przypadkiem puścić kierownicę przy 200 km? -Cokolwiek zrobisz. Będę Cię wpierać. Jeśli chcesz puścić kierownicę, upewnij się, że ja też jestem na pokładzie. (Zawiera wulgaryzmy)Concluida
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Concluida
Obudziłam się.Wokół mnie ciemność.Zamrugałam kilka razy i przetarłam oczy.Nadal ciemno.Co to za miejsce?Usłyszałam szum samochodów.Czyli jakaś ulica.Zerknęłam na zegarek.5.30. Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności.Rozejrzałam się.Byłam w jakiejś przytulnej przyczepie,pewnie ciężarówki.Cisza.Nagle ktoś...
Más detallesPautas de Contenido