Nüpelda

Yağmur,
yokluğuna yağıyor bu sabah..
ılıktan...ısırıyor toprağı..dağılıyor caddeye..
cama vuruyor suretini
her damlasında..
Seni şikayet ediyor tanrıya...
ve bak,
bu günde yoksun varlığımın sınırlarında..
yoksun..hepsi bu!
değil aslında...
bu değil..
hani sen varken renkli bahçeler dolanır
ayak bileklerime...
ılık meltemler ısıtmaya çalışır
az evvel üşüyen parmak uçlarımı...
kuşlar vazgeçer sıcak yerlere göçmekten.

varken..
daha iyi hissediyorum aslında..
iki adım ötemde olman bile..
yetiyor uzak durmana.
ve ne zaman uzatsam elimi,
derin bir boşluk kalıyor payıma.
yüzüm düşüyor..hepsi bu!
da değil aslında...
uzaktayken,
gri bir hüzün bocalar durur o vakitler..
kulunç gibi dalar öğleden sonraları,
aşk sancıları.
uyutmaz bi türlü.
çeker sineye..
çocukluğumu..
seni..
gölge olur düşer peşime,

hepsi bu!

da değil aslında...