Eater of Tears

Opnieuw word ik gestraft omdat ik leugens vertel. Maar, het zijn geen leugens, nooit geweest. Keer op keer vertel ik het, maar het lijkt wel alsof mijn woorden hun oren niet bereiken. Is het werkelijk zoiets stompzinnigs? Mijn oprechte verbazing en angst, worden haast als iets lachwekkends beschouwd. Onvolwassen, is een woord dat ik vaak hoor vallen. Maar dat is onjuist. Een kind dat schreeuwt om aandacht, word ik weleens genoemd. Maar dat is verkeerd opgevat. Hebben mensen een beperking in het brein, wat sommige dingen simpelweg blokkeert? Hoe kan iemand liegen, met zoveel oprechtheid? Zij zijn de gene die zichzelf voorliegen.
Soms, twijfel ik. Geloven mijn oom en tante mij wel, of liegen zij mij voor, in plaats van zichzelf? Dat is onmogelijk, vertel ik mezelf dan. Mensen die werken voor de kerk doen niet aan dingen zoals bedrog. Niet deze, vergeleken andere steden. Dit is een simpel dorpje, wat een grote achterstand heeft wat technologie betreft. Dit dorpje, zit vol lieve mensen. Al komt hun ware aard naar boven wanneer je 'onzin uitkraamt'. Maar geloven zij niet in engelen en God? Waarom ben ik dan de gene die onzin uitkraamt.
Mensen zijn verwarrend, is een conclusie waar ik elke dag achter kom...
Maar waarom vind ik mezelf niet verwarrend? Ben ik geen mens?

(Ik ben van plan dit alles te veranderen, het is niet echt... aangrijpend? Maar, alles op z'n tijd.)