Jeszcze nie teraz

(...)-Kati! Otwórz!-mój starszy brat próbował otworzyć drzwi do mojego pokoju. Nie miałam ochoty z nim rozmawiać. (...) Moja matka mnie bije, a on siedzi w tym pokoju jak pies z podkulonym ogonem!!!! Poczułam, że pukanie w drzwi ustało. Nadal płacząc, podeszłam pod moje biurko. Zajrzałam do prawej szuflady. Były tam. Jak zawsze czekały, aż to zrobię. Wzięłam je i spakowałam do niewielkiej, czarnej torby. (...)

________________________________
Wszelkie prawa zastrzeżone. //Nika1711