Yüreğimdeki Şehir

YÜREĞİMDEKİ ŞEHİR

Hani sevmek vardır
Ateşe dokunan buz kütlesi gibi
Yüzüne baktıkça eritir içini.
Birde sevdiğini söyleyemedikçe,
Gözünden dökülen yaşlar gibi düşersin toprağa,
Yağmur çiseler üstüne, yeşermek istersin.
Sen filizlenmeyi bekledikçe çamura bulanır ve daha çok ağlarsın.

Hani sevmek vardır,
Hayaller kurarsın; el ele tutuşmuş bir tren vagonun da sındır
Raylar üzerinde yaptığın yolculuk kadar uzun sevmek istersin.
Yol bitimine kadar ellerini avuçlarında tutarsın,
Omuzundaki başına dayarsın başını;
Sevdiğinin gözleri kapalıdır,
Sen o anın bitmesini istemezcesine,
Kırpmaya cesaret bile edemediğin gözlerinle;
Boş boş bakarsın hareket eden pencereden,
dağlara, ovalara.
O anın muhteşem huzuruna kaptırır sın yüreciğini.

Ay çiçekleriyle süslenmiş tarlalardan geçer yolun,
Güneşin mutluluğu düşer aklına,
İç çeker gözlerini alamazsın pencereden.
Ve sonra sevdiğin başını hareket ettirir omuzlarında,
"Rahatsız mı oldu" diye endişelenirken
O başını omuzlarından alır