Üç Nokta

Saat 06:30 ve muhteşem alarm sesi. Ardından 5 dakika ertelemeleri. Hemen ilerisinde ise bir geç kalma vakkası!
Koşuşturmalar, sinirlenmeler ve aceleyle bulunamayan o eşyalar. İşte yine bir okul günü sabahı ve klasik ben. Neyse ki hazırlanıp çıkabilmiştim evden. Genelde yaz aylarında otobüse binmeyi tercih etmiyorum. Yürüyerek sallana sallana gidiyorum metroya. Kışın otobüslerde hele ki yağmurlu günlerde nefessiz kaldığım ve tutunamayanlar olarak düşe yazdığım doğrudur. Oralara hiç girmeyeceğim, her günüm ayrı rezillik. Evden çıktığım gibi depar atmaya başladım. Metroya bindiğim an mutluluk hormonlarım salgılanmaya başlamıştı. Klimanın verdiği soğukluk ile kendime geldim. En yakın arkadaşımda bir iki durak sonra bindiğinde muhteşem üçlünün ikisi hazırdı.
Neye mi?...