Daemones.

Stałam pod tym dworcem z paczką papierosów w ręku i torbą podróżną obok. Co chwilę przez moją głowę przewijały się myśli "czy dobrze robię?" do momentu gdy starsza Pani nie przerwała moich rozmyślań mało dyskretnym komentarzem:
-O jezu, jaki grubas- spojrzałam się z politowaniem na staruszkę i z taką samą dyskrecją podarowałam jej najszczerszy uśmiech nienawiści w moim życiu.
- Ja przynajmniej nie jestem jedną nogą w grobie jak Pani- uroczo się uśmiechnęłam i dokańczałam papierosa wracają wspomnieniami do roku 2010 w którym poznałam JĄ.