Cielo Griz!

Cielo Griz!

  • WpView
    MGA BUMASA 119
  • WpVote
    Mga Boto 5
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Fri, May 13, 2016
WpInfo
NON-FICTION
Eran las 12:16 de la madrugada, dulce soledad sonaba a todo volumen! Los cigarrillos se consumían poco a poco, el ron de mi copa cada vez se tornaba más dulce; una llamada suya en este momento sería perfecta. Sólo me queda su recuerdo, su voz grabada en mi mente, sólo me queda lo que alguna vez fue mi vida entera. -Hey chico deberías ir a tu casa! El cantinero me tomó del hombro al mismo tiempo que perdía la conciencia, levante la mirada con un gesto de disgusto y bebí el último trago de mi copa, todo era irreal, no podía mantenerme de pie por más de 5 segundos, términe por caer al suelo. -Vaya tonto, mira que beber hasta desfallecer! Dos grandes sujetos me tomaron por los costados para al fin terminar en la calle, entre aquel bochornoso frío que logró congelar el alcohol que había ingerido, cuando al fin cobre un poco de conciencia busque desesperadamente mi cartera, entre uno de sus bolsillos tome una pequeña bolsa llena de sueños color blanco!
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Olvídame
  • LA CARTA Y DIARIO  DE UN PSICOPATA ASESINO
  • ו|~Tazas De Café~|•× (Protag x Bryce) (EH)
  • Si tuviera que volver a escoger, te volvería a elegir a ti (Armin y tu)
  • Cartas de un Olvido
  • 𝐒𝐄𝐃𝐔𝐂𝐂𝐈𝐎𝐍 𝐒𝐈𝐍 𝐋𝐈𝐌𝐈𝐓𝐄𝐒 𝐅𝐑𝐄𝐄𝐍𝐁𝐄𝐂𝐊𝐘 (𝐆𝐈𝐏)
  • Second chances
  • ʟᴇꜱꜱᴀ ꜱᴛᴀʀᴋ - ᴊᴀᴍᴇꜱ ʙᴀʀɴᴇꜱ & ꜱᴛᴇᴠᴇ ʀᴏɢᴇʀꜱ
  • El espejo de la envidia
  • ¡Hey, soy tu futuro esposo!

Lo primero que sentí fue... nada. No había nada, parecía estar suspendida en el aire, no podía abrir los ojos pero no me molestaba porque todo estaba tan calmado. La paz pareció durar por siempre, no sabía cuánto llevaba en ese estado, y de un momento a otro un shock. Mis ojos se abrieron, tome bocanadas de aire como si hubiera estado bajo el agua demasiado tiempo y dolor, tanto que grite. Una voz atravesó el dolor. -esta despierta -la voz sonaba cerca y a la vez lejos -aquí, ¿me oyes? Gemí. -¿Qué le pasa? -esa era otra voz -¿Por qué se comporta así? -es normal, se le pasara en un momento. ¿Normal? Como podía ser normal este dolor, era como si me quemaran desde dentro. Gimo y me retuerzo en agonía, siento que muero. Y así es, lentamente caigo en un pozo de oscuridad y silencio. Y nuevamente nada.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman