Mortal Enemy (A Souvenir From The Past)
- Reads 655
- Votes 47
- Parts 16
Ongoing
Last published Wed, May 3, 2017
This whole plot is not mine.
Credits to my best buddies from high school. Kaming tatlo po ng mga kaibigan ko ang nagmamay-ari ng kwentong 'to. The title Sounds cliché but who cares?! I want to write this coz' I want to communicate with them. Again. I want to be with them. Again.
I really miss my life back then.
I missed them. So much. :)
(Pero yung kabuuang kwento po,like scenes akin na po. Bale, yung plot lang hindi. Hehe. Iniba ko po yung kwento na to sa original. Maikli lang kasi yung original)
All Rights Reserved
#547
highschoollife
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
A Simple Friend Request
Kararating ko lang galing school. Umuwi lang ako mag isa. Or, UMUUWI LANG TALAGA AKO MAG ISA. Medyo loner ako, I mean, LONER talaga ako! Well, ganyan talaga ang buhay ng isang tulad ko. Oo, I have bestfriends pero... Iba talaga eh! May gugusto ba kasing makipagkaibigan sakin? Yung tipong mukha akong "NERD"?! Pero isang araw, pagbukas ko ng facebook ko, MAY FRIEND REQUEST AKO?! Aba?! Himala! Bago to ah! Wanna know what happened next? Then read! Ang hindi ko inaasahang pangyayare, dumating! Dahil sa isang simpleng friend request..Complete
Never Be Alone (EDITING)
Highest rank: #8 Filipino Teen Fiction I'm not that actually 'masungit' actually friendly, palangiti, tawa ng tawa , sobrang saya ko pag kasama ko yung family ko at mga kaibigan ko ganyan ako dati, pero ngayon wala pa ata sa sampung tao ang kinakausap ko, lahat kase iniirapan ko, sinusungitan ko. Bakit ako nagkaganito? It just happen in one snap ONE SNAP my everything turns to nothing, they left me . I have this man who is always there for me the one comforting me in those times when I lost my family but then one day he needs to leave for his family I know they need him. I need to live for my self just myself alone. It turns out that I didn't talk to anyone except for school activities that I need also to communicate to them but just the school stuffs. Then one day may isang epal na nangtrip sakin, araw araw nya akong binibigyan ng sakit ng ulo sa mga kayabangan nya sobra! "hoy! bakit ang sungit mo?!" tanong nya habang habol habol nya ako pinagtitinginan na din kami "hoy kadin! pake mo ba?" sagot ko pabalik epal talaga hindi na nga pinapansin "crush mo ko no?" natigilan ako sa muli nyang tanong hinarap ko sya "kapal din ng pagmumukha mo eh no? napakayabang mo!" pagkatapos ko yung sabihin agad akong tumakbo ng mabilis nadinig ko pa yung nakakainis nyang tawa busit lang talaga! araw- araw kaming nagsisigawan pero isang araw akala ko bwebweltahan na naman nya ako ng mga kayabangan nya na hinintay pa nya ko sa labas ng classroom ko "ano!" walang imik kaya iniwan ko na pero bigla nyang hinawakan yung braso ko "Sungit manliligaw ako!" hindi ko alam kung isa sa mga trip nya to oh ano.Complete
Count on Me
"Head over hills daw ako sa boyfriend ko. Paano nalang kung hindi pala sya ang makakasama ko sa dulo ng love story ko? Tatanggapin ko ba ng buo ang papalt sa pwesto nia? Kung bestfriends lang ang tingin namin sa isa't isa?" A cliche love story made entirely by imagination. Hope you appreciate my story! :3Complete
Your Kiss on My Lips
"Hindi mo katulad yung ideal girl ko. Gusto ko lang ng simple, yung hindi kagandahan. Yung kayumanggi, ayoko ng maputi. Ayoko din ng mahinhin, mas gusto ko nga ng brusko pa sakin. Ayoko din ng mabait, dahil nga matigas ang ulo ko.", sabi ko sa kanya habang pinapanuod namin ang papalapit na alon sa aming mga paa.Complete
Memoirs of a Suplada: A True Story
I decided to text Lestat one day since I don't see him much. I've been sending forwarded messages for weeks before he ever replied. I told him a different name when he asked who I was. Days passed & I came to the point of asking... Me: Bakit me mga taong ngumingiti-ngiti kahit di ka naman kilala? Hindi ko alam kung nangungutya, nang-aasar, o ano. Nakakainis. Lestat: Uy, may admirer. Maganda ka pala. Me: Hindi ah. Hindi ko yun kilala. Pala-asar lang siguro yun. Mayabang. Pwedeng sabihan na lang siya nang harap-harapan na nakakainis ang ginagawa niya? Lestat: Wag na. Kung gagawin mo yun, para ka na ring bumaba sa level niya. Me: Eh naiinis talaga ako sa pagmumukha niya eh. Kung titigilan niya lang sana ako. I was laughing while texting. Lestat: May pagnanasa lang yun sayo. Hehehe This part made me laugh out real loud. Little did he know it was him I was referring to all along!😆😆😆 Me: Posible kayang magkagusto ang isang tao pero di niya to sasabihin sa girl? Lestat: Siempre naman. Like me. Me: Bakit ganun? Nasa kanila na ang lahat ng pagkakataon at panahon pero bakit di nila sinasabi? Lestat: Depende. Me: Pero bakit nga? Lestat: Basta. Ganun na lang yun. Kahit di ko sinasabi, nafi-feel niya lang rin siguro. Me: Anong year na siya? Lestat: 3rd. Me: Anong course? Lestat: (He mentioned my course!) Me: School? Lestat: (He mentioned our school!) I couldn't ask anymore questions. I was outside the house having cold sweats, terrified that if I asked more questions and his answers wouldn't fit my profile, I'd be devastated. When I told Eunice about it, she replied: Ikaw na talaga yun. Hahaha This is a true story. I only changed the names to keep our identity hidden. This is our story that started back in college. If you know any of us based on this story, let's keep it a secret, shall we?Complete
Our Life Was Change
A story of six girls and boys, Always making WAR. ** This is my first story, please read this! i hope you will like it. Sorry for the wrong grammar&typos, etc. Because this was my FIRST. -- kung gusto nyong mag comment free lang, pero wag naman sana yung kalait-lait na comment. Kung ayaw nyong basahen edi wag, sa may gusto edi go! Labyo. " Thankyouu!Complete
#KabataanProblems
~~Natatawa sa'tin, kaibigan. At nangangaral ang buong mundo. Wala na raw tayong mga kabataan sa ating mga ulo~~ Sa panahon ngayon -- isang modeno at puno ng teknolohiya -- marami na ang naiisip ng mga kabataan ngayon na patungkol sa pag-ibig,barkada, at kahit sa pag-aaral. Basahin mo ito at baka makarelate ka. "Yung feeling na uunahin mo pa itong babasahin kesa sa assignments mo." "Huy, kayong dalawa. Hindi magandang tinatago sa mga magulang ang relasyon. Anong tingin niyo sa buhay, hide and seek? At kapag nahuli na ay ayawan na? Aral muna kasi ah." "Kapag may manliligaw ka, sila ang unang kikilatis imbis na ang magulang mo.." "Yung napapangiti ka habang binabasa mo ito dahil nakakarelate ka at naaalala mo ang kabataan mo o kahit ngayong kabataan days mo." #KabataanProblemsComplete
Kuya, pa-BUG naman po, please?
DISCLAIMER: This story is not mine. All credits go to the rightful owner. I just re-post this story because it's damn worth sharing. Pinabasa lang sa akin ito ng friend ko long years ago. I was checking my files in my hard drive then i saw this. Na-save ko kasi siya. Then i checked wattpad kung naka-upload itong story na ito. I dunno kung na-upload ng author nito or hindi kasi 'di ko ma-search. Maybe, iba na ang title? I dunno. Totally clueless. But whoever the author of this story. Kudos to you! I love your work. Basta, ang naaalala ko. Binasa ko ito hanggang madaling araw dati. Nagtyaga ako basahin sa cellphone ko na naka-notepad format siya. Imagine that? Ang sakit sa mata! Pero when i started to read the story, hindi ko na siya tinigilan. Ewan kung OA lang ako? Or na-hooked lang talaga ako sa story. Sobrang cute kasi. 'Di ko na maalala kung nakailang iyak, tawa at kilig ako habang binabasa ko ito. How i wish ganito kalawak ang isip ko sa paggawa ng story at sana i have the same sense of humor of this author when it comes to writing stories like this one. So, there it goes... hope you enjoy reading this as much as i did!Complete
Bittersweet Hearts
Dear diary, It's 2009. Wordpress is in [Wattpad is not yet out]. Uso sa munting school namin ang magsulat. Sis lahat naging instant authors. Bilang takot akong maiwanan sa trend, why not join the fun, di ba? Pwede kong gawin online diary itong blog while jotting my memories down. Maybe this can also distract me from my problems... Which reminds me, ano pa nga ba ang isusulat ko dito? Syempre, my life which has been a total disaster lately. Eto yung sneak peak: 1. Major family & love life issues last summer 2. Moved to a new country/home 3. Moving to a new school in the middle of high school 4. Going *baliw* soon... Charing. Call me a drama queen pero swear, nakakabaliw. Kalurky talaga. Abangan niyo nalang yung full ganaps and join me in my misery. Btw, don't worry, may mga kilig parts din siguro. I think? Secret nalang muna kung siney itech na nagpapatibok ng puso ng lola niyo. Shet, grabe yung kilig ko. Pero secret muna mga sez. For now, ito muna masasabi ko. I'll update soon! xoxo, Andy [Author's note: Tara, sabay sabay tayong marindi, kilabutin at balikan ang nakaraan!! :) actually I'm bringing back this story I wrote wayback in high school for nostalgia's sake. Gusto ko din ipreserve yung original, kaya ireretain ko yung most parts, pati language (taglish). Pero grabe yung kilabot ko sa ibang parts, bakit ang corny natin nung high school... Patawad po in advance! Most importantly, enjoy, mga beh! x ]Complete
Our Fancy Romance | #Wattys2020
Bakit nga ba tayo napo-fall sa mga taong hindi natin ma-imagine noon na magugustuhan natin? O ako lang 'yon?Complete
Kararating ko lang galing school. Umuwi lang ako mag isa. Or, UMUUWI LANG TALAGA AKO MAG ISA. Medyo loner ako, I mean, LONER talaga ako! Well, ganyan talaga ang buhay ng isang tulad ko. Oo, I have bestfriends pero... Iba talaga eh! May gugusto ba kasing makipagkaibigan sakin? Yung tipong mukha akong "NERD"?! Pero isang araw, pagbukas ko ng facebook ko, MAY FRIEND REQUEST AKO?! Aba?! Himala! Bago to ah! Wanna know what happened next? Then read! Ang hindi ko inaasahang pangyayare, dumating! Dahil sa isang simpleng friend request..
More detailsContent Guidelines