Kördüğüm

Odamda otururken yaşadıklarımı gözden geçirdim. Babam ve onun karısıyla yaşıyordum. Annem öleli seneler olmuştu. O sırada başka bir şehirde yatılı olarak okuduğum okuldan iki yıl önce alınmış ve bu eve getirilmiştim. Dövüldüğüm ve sevilmediğim bu evde ruh gibi yaşıyor ama nedense çok göze batıyordum. Kardeşim ve babam dövüldüğümü fark ediyorlar ama -özellikle babam- seslerini çıkarmıyorlardı. Annem öldükten sonra babam hissizleşmiş, hiçbir şeyi umursamaz hale gelmişti. Şimdi bu evden ve hatta bu şehirden gidebilmenin planlarını kuruyordum. Ama gidersem annemin anılarını, kardeşimi, babamı, okulumu, en yakın arkadaşımı ve benden beklentileri olan çocuğu geride bırakacaktım. Ya bunlara razı olacaktım ya da kördüğümle bağlanacaktım.

Peki, ruhumu hapsettikleri kukladan ne zaman çıkacaktım...