Love Is BLIND

Love Is BLIND

  • WpView
    Reads 39
  • WpVote
    Votes 2
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadMatureComplete Sat, Feb 20, 2016
There's a man that named Chris, he wanted to go in manila! His parents doesn't like of what he said, he lives in america.! In manila there a girl named joy, in Quezon city manila. She do believe in the saying "love is blind" because in her own opinion she cab find her true love or Filipinos called it tadhana!! Here's the full story!!! Chapter 1 Chris is a half-filipino half-american .! When Chris was home in manila in his Lola maria his fathers mother, he go to the market and buy some groceries, may nabangga siyang babaeng any pangalan ay joy!!! " ano ba mag ingat kanaman akala mo kung sino !! Bakit ikaw ba ang may Ari nang daan??? Infernes gwapo kanaman!!.. Tala ni joy!! Napanganga si Chris sa mga sinabi ni Joy !.. "What are talking about it was just an accident I'm sorry, by the way I'm Chris, I want to be friends with u.!!!! Si Joy ay na nosebleed sa mga sinabi sakanya ni Chris ..!! " English ka ng English Hindi kita maintindihan at gusto mo makipag kaibigan sakin ??
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Tears of the Girl Named Sea (COMPLETED)
  • Love Team [COMPLETED]
  • The Martinez Siblings Book I: Because I Love You
  • Speak Now
  • Back To You [Completed]
  • Manilenya
  • Memories Afterall (BoyxBoy)
  • The Man Who Can't Be Moved

TEARS OF THE GIRL NAMED SEA "Sigurado kana ba? Wala ng bawian ito anak." Tumango ako pagkatapos ay sinara ang malaking maleta. "Wala po Dad. Salamat sa lahat." "You don't need to say thank you, that's what parents do." Huminga ito ng malalim. "Sandali lang tatawagin ko ang Mommy mo para matulungan ka sa pagiimpake." Dumating ang araw ng pagalis ko, malungkot akong nagpaalam sa magulang ko. Napagdesisyunan kong hindi gamitin ang ebidensiya at hayaan na ang hukuman ang humusga. Hindi na rin ako nakaattend ng huling hearing dahil tumapat ito sa flight ko. ---------- "Ma'am you want coffee?" Napabalik ako sa kasalukuyan ng magtanong ang flight attendant. "No, thank you." Sagot ko. Napasandal ako sa kinauupuan at napakagat sa labi ng maalala ang naging desisyon ko. Pinagisipan ko itong mabuti, inaral ko ang posibleng epekto nang magiging desisyon ko. At dun nga pumasok sa isip ko na itigil ito. Ang dami nang nadamay, nasaktan dahil sa galit ko. Iba talaga kapag galit ka, wala kang makialam kung sino ang matamaan, hindi ko man lang naisip na may pamilya silang walang kinalaman ngunit nasasaktan. Ayoko nang baguhin ang buhay nila dahil sa pagkakamali na matagal na nilang pinagsisihan. Hindi ako Diyos para magpasya sa kaparusahan nila, kung Diyos nga nagpapatawad paano pa kaya ako. Masaya akong nakilala sila, lalo na si Lucas binago niya ang buhay ko. Marami siyang tinuro sakin, siguro kung hindi ko siya nakilala nandun parin ako sa point na hinahanap ang sarili ko. He became my life, my everything. I loved him so f*cking much at umaasa akong magkikita ulit kami pagdating ng panahon. Kung hindi man... mananatili siyang parte ng nakaraan ko na hinding hindi ko makakalimutan. ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIME

More details
WpActionLinkContent Guidelines