AHH

Günler su misali akıp geçiyor derler ya,benim dünyamda zaman durdu.Geçmiyor hiç bir şekilde...
Çok farklıydı önceden herşey ve herkes.Evet önceden hayatı rengarenk yaşayan,pozitif düşünen,merhamet sahibi biri olan ama şimdilerde hatlarıyla yüzleşmiş biri olarak,rüzgarın savurduğu yaprak misali derdime derman için oradan oraya savrulan ben.Acaba bir umut acaba bir ışık...
Davam ağır davam büyük,ne söylenecek kadar basit nede yazılabilecek kadar kısa...
Anlatamıyorum kimseye derdimi.Hani bazen birine nasılsın?dersin.Oda iyiyim der.Iyiyim der ama aslında iyi değildir.Yalnızdır,kırgındır,çaresizdir,yorgundur,mutsuzdur.Ama bunu ne kendisi söyleyebilir nede karşısındaki onun o halini anlayabilir.Aynen böyle bişey işte.Kolum kanadım kırık diyorum,sol yanım her geçen gün adeta kavruluyor diyorum,ben çaresizim diyorum...
Çocuk olmadan büyüdüm.Genç olamadan kadın,kadın olamadan anne ve anne olamadan yalnız bırakıldım.VEBALIM BENİM ADIMA KARAR VEREN HERKESIN ÜZERİNE OLSUN...