Uzak Gerilim

Uzak Gerilim

  • WpView
    Reads 271
  • WpVote
    Votes 28
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Mon, Feb 22, 2016
WpInfo
Non-Fiction
"Gitar mı çalıyorsun ?" Yüksek zümreye katılmak için fazla rüküş görünüyordu . Hanım efendinin de gözünden kaçmayacak ki aşağılamak için yer arıyordu . Ayna da adamın yüzünü gördüğü anda fikirleri değişti , küçük bir kaçamağı bile olabilirdi bu akşam için . Adam papyonunu çekiştirirken neden kravat takmadığını kendisine soruyordu . Analog bir adamdı , bir işi bitirmeden başka bir işe odaklanmazdı . Koluna taktığı gitara gözünü çevirdi . Fazla küçük görünüyordu ancak işleviydi önemli olan . İçeride bulunan hazır orkestranın yanında abes kaçacağı için ritmin temeli olan bas gitar ile gelmişti . İşi gereği kamufle ustasıydı . Ancak şuan Asansörde yalnız kaldığı bu kadının fazlasıyla dikkatini çekmişti . Yüzünü unutmayacağınında farkındaydı . Etkilendiğine yüzde yüz emindi . Kafasını çıkış kapısından arkaya çevirdi , bir kaç saniye içinde kadının her uzvunu taramıştı . "Evet , mesafeye göre arp ve viyolonsel de çalıyorum " deyip gülümsedi . Gülümsediğinde gözleri kısılıyordu ve neredeyse yakışıklı denilen suratı sevimli ve oyuncu bir hal alıyordu . "İyi eğlenceler efendim " "Sizi dinleyeceğim mutlaka " Yazılı olmayan nezaket kuralları gereği kapıyı açık tuttu , ardından sessizce cevap verdi . "Beni duyabileceğin kadar yakında olmayacağım "
All Rights Reserved
#959
genel
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines