/Not Normal Story/
- Reads 883
- Votes 34
- Parts 32
Ongoing2h 21m
Last published Fri, Mar 17, 2017
Rozdział I
Obudziłam się... Było jeszcze ciemno. Odblokowałam mojego IPhona i zobaczyłam godzinę 3.40. Był wtorek 28.02.2017r. Z nie wiadomo jakich przyczyn nie poszłam do szkoły dzisiejszego dnia. Aaaa... Dzisiaj moje urodziny.. 16 urodziny. A ja jestem chora. No trudno sie mówi. Leżałam cały dzień w łóżku.... W ogóle nie byłam świadoma co sie wokół mnie dzieje... Przez głowę przemykały się jakieś wspomnienia... Ale jakie?! Dziwne, nieznajome mi osoby były w nich... To wszystko jest chore!!! Głowa mnie boli od myślenia i każdego ruchu. Słyszę czasem jakieś krzyki... Dzieci.. W moim domu chyba nie ma nikogo. Nie rozumiem ... Czemu jestem sama w taki ważny dla mnie dzień i szczególnie wtedy kiedy jestem chora?! Chyba się położę bo nie ma sensu myśleć. Zasypiam ale budzę się po 5 minutach. Patrzę i jest godzina 20.17. Wtedy dociera do mnie jak szybko mija czas gdy sie leży w łóżku przez cały dzień i przysypia co chwile. Jest już bardzo ciemno na dworze. Moje okno sie nagle otwiera. Dlaczego?! To chyba nie dzieje sie przypadkiem.. Albo ktoś mnie specjalnie prowokuje albo... Nie, nie nie! O tym nawet nie ma mowy. Mam już 16 lat i nie boję się duchów które nie istnieją... takich rzeczy to ja się bałam jak byłam w przedszkolu ale nie w tym wieku! Okno się zamknęło.. HA! Wiatr mnie wyręczył, chyba że to nie był wiatr... Boże! Przestań mi nasyłać takie myśli że to mogą być duchy! Chyba choroba ma dość mocne na moją wyobraźnie działanie. Chciałam znów sprawdzić godzinę ale IPhone rozładował się... Czemu?! W moje urodziny?! Postanowiłam wstać i sprawdzić na zegarze w kuchni. Gdy wstałam to strasznie zakręciło mi się w głowie, do tego stopnia że spadłam na podłogę.. plecami w dół ! To bolało. Gdy jednak odzyskałam świadomość i równowagę to spokojnie wstałam i powoli szłam w stronę kuchni przez korytarz...
Nagle jednak zadzwonił dzwonek do drzwi...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Szlachetna Trucizna
Mitologia słowiańska. Jeśli ktoś jest chętny poszerzyć wiedzę w tym temacie, zapraszam. ''-Wiem,że chcesz się zabić diabełku-szepnęłam i podała mi wódkę oraz tabletki-i za nic nie chcę tego przegapić- otworzyłam flaszkę z uśmiechem zwycięstwa-Wychodzi na to,że wygrałam-otworzyłam pudełko, wysypałam kilkanaście tabletek na dłoń i podałam- Z mojej ręki będzie ci łatwiej-Maria z determinacją wzięła tabletki i uniosła je do ust potem zapał znikł.Popatrzyła na mój uśmiech i spuściła głowę.Widocznie wahała się nad tym co robi.Nie płakała,nie czuła strachu,spojrzała na proszki i alkohol a potem na mnie.Nie widziałam jeszcze tyle nienawiści. Kiwnęłam głową zachęcająco i ujrzałam porażkę.Poddała się mej woli,połknęła tabletki i przepiła wódką krzywiąc się i dławiąc. -Pewnie jesteś z siebie zadowolona?-mówiła między łykami coraz bardziej się krzywiąc-Pozbyłaś się mnie, od razu wiedziałam kim jesteś, przejrzałam cię. -Ty mnie jeszcze nie znasz-mój głos nigdy nie był taki słodki-Jestem okrutna i niezastąpiona w swoim fachu.''Complete
Wróciła
-Kto w końcu raczył odwiedzić mnie w moich skromnych progach. -To nie czas na żarty.Potrzebujemy pomocy. -Ostatnio ciągle słyszę jak wam nie wychodzi.Co beze mnie i mistrza Wu trudno wam się ogarnąć prawda? Kontynuacja losów Avery i Lloyda oraz innych ninja. Zło nigdy nie śpi więc to oczywiste ,że w każdej chwili się może pojawiać. Może się też pojawić w każdym którego znasz. Nawet w przyjacielu,bracie lub dziewczynie. Zostaje jedno pytanie. Kto przeżyje ,a kto nie? Od autorki Jak są jakieś niezrozumiałe rzeczy to przepraszam ,ale piszę to w nocy i tak ja wiem ,że ja często piszę w nocy ,ale po prostu w dzień nie mam zbytnio czasu. Oraz chciałabym dodać ,że chciałam napisać jakiś mądry cytat na serio ,ale gdy już się namęczyłam i napisałam dwa długie cytaty to mi się kliknęła strzałka i nie ma ,a podchodziłam do tego już dwa razy więc no cóż.Zostanie bez cytatu. Koniec 17.12.2024Complete
Lore Gothica PL
Fantastyczny splot zdarzeń sprawia, że Sara - zwyczajna dziewczyna pracująca w korporacji - zostaje wciągnięta w świat wampirów, magii i pradawnych rytuałów. To historia osadzona tuż obok naszej codzienności, a jednocześnie wymykająca się wszelkim konwenansom. Na kartach tej powieści stawiam kilka pytań, które - mam nadzieję - zostawią Cię z własnymi odpowiedziami: Gdzie kończy się troska, a zaczyna manipulacja? Czy relacje z wieloma osobami mogą być prawdziwe i szczere? Czym jest zdrada? Czy można prowadzić dwa zupełnie różne życia jednocześnie? Czym jest przeznaczenie - i czy może istnieć w parze z wolną wolą? A wreszcie: czy wieczność to dar, czy przekleństwo? Lore Gothica to romans, w którym cielesność odgrywa ważną rolę - nie jako pretekst, lecz język mówiący o bliskości, pragnieniu i prawdzie o bohaterach. Nie nazwałabym go „smutem", choć nie zabraknie tu obrazowych, intensywnych scen. Jeśli intrygują Cię takie pytania i lubisz historie, w których magia splata się z codziennością, zapraszam Cię do lektury. Nowe części ukazują się w każdą sobotę wieczorem. Zapraszam. LL
cacoëthes // larry stylinson
"- Będę tu jutro na ciebie czekał. O szesnastej. Przedstawię cię moim przyjaciołom, jeśli chcesz - zaproponował i uśmiechnął się do mnie zachęcająco. - Jestem piekarzem, wiesz, Louis? Przyniosę ci swoje najlepsze ciastka. Maślane - dodał, a ja miałem wrażenie, że naprawdę stara się jak może. Nie wiedziałem tylko, czemu tak bardzo mu zależy. - W każdym razie, poczekam tu na ciebie. " Beatrix wprowadza się ze swoim mężem, Liamem, do domu, który otrzymała w spadku po ciotce. Nie spodziewa się, że znajdzie na strychu pamiętnik chłopaka z czasów drugiej wojny światowej. Czuje się trochę źle grzebiąc w czyichś wspomnieniach, ale kiedy odkrywa przepiękną i smutną historię Louisa i Harry'ego, naprawdę nie może się powstrzymać. lub Harry i Louis byli w sobie zakochani na zabój. Urodzili się po prostu w złych czasach i złym miejscu. Jednak to nie przeszkodziło im w zbudowaniu domu o fundamentach z ich splecionych dłoni i nadziei na lepszą przyszłość. I nawet jeśli nie mieli gdzie mieszkać i bali się śmierci każdego kolejnego dnia, mieli siebie i nic innego się nie liczyło. okładka od @fergusc :)Complete
Miraculum - Druga Szansa
Marinette Dupain - Cheng była zwykłą, niezdarną dziewczyną. Dlaczego "była"? Ponieważ wraz z otrzymaniem prezentu nieznajomego pochodzenia jej życia zmienia się nie do poznania. Zyskuje szansę na życie, o którym mogła tylko marzyć. Jak nowe doświadczenia wpłyną na jej prywatne życie? Podobna sytuacja spotyka młodego blondyna, który nagle zaczyna chodzić do szkoły razem z Marinette. Nazywa się Adrien Agreste i okazuje się być popularnym na całym świecie modelem. Z pewnych jednak nieznanych przyczyn ojciec zabraniał mu uczęszczać do publicznej szkoły, jedynego miejsca, gdzie mógłby wreszcie zacząć być sobą. Lecz w jego życiu pojawia się szansa, której postanawia się kurczowo trzymać. Jak potoczą się jego dalsze losy? Czy uda mu się zmienić swoje relacje z ojcem? Każdy z nich ma swoje własne marzenia. Pragnienia, które pragną spełnić. Czy niespodziewane pojawienie się nowego towarzysza okaże się być dla nich "Drugą Szansą" na ich zrealizowanie? Opowiadanie inspirowane kreskówką "Miraculum: Biedronka i Czarny Kot" Data zakończenia: Środa, 24 sierpnia 2016r.Complete
Amnezja
„Niektóre tajemnice są zbyt niebezpieczne, by je odkrywać. Ale jeszcze trudniej jest im się oprzeć" Osiemnastoletnia Selena Whitmore wybudza się ze śpiączki po tajemniczym pożarze, który na zawsze zmienił jej życie. Nie pamięta swojej przeszłości, znajomych ani wydarzeń sprzed tragedii. Jedyną kotwicą w rzeczywistości stają się jej ojciec Zack, niepozorny ale skrywający więcej sekretów, niż pozwala dostrzec, oraz brat Lucas, który darzy ją niewytłumaczalną nienawiścią. Kiedy w cichym miasteczku Ellsworth zaczynają znikać ludzie, a policja znajduje ciała zmasakrowane w nieludzki sposób, mieszkańcy wierzą w atak dzikiego zwierzęcia. Selena jednak czuje, że prawda kryje się głębiej, i że jej własna przeszłość może być powiązana z tym, co kryje się w cieniu. Niewidzialny wróg, rodzinne sekrety i bratnia nienawiść prowadzą ją w stronę odkrycia, które na zawsze zmieni jej los.
Wieża poznania
🍂🧡🍂 Autumntown miasto, które Audrey Andrews kojarzy się jedynie ze spokojem i miłością. Dziewczyna jak co roku ma spędzić ostatni miesiąc wakacji u swojej babci i dziadka w starej zatrzymanej w czasie kamienicy. Jednak ona odliczała tylko dni by ponownie się tam znaleźć. Ale teraz jest nieco inaczej. Kiedy Audrey przyjeżdża na miejsce po raz pierwszy od dzieciństwa jej uwagę przykuwa wieża do której wchodziła jako mała dziewczynka. Jednak to nie budynek rzuca jej się w oko. Jest to chłopak, który siedzi oparty o framugę dawno urwanych drzwi. Vincent Valentine to chłopak, który ciągle ucieka. Goni za czymś, ale dokładnie nie potrafi wskazać celu swojej gonitwy. Stara się odnaleźć sens swojego istnienia. Jego życie nie jest proste, a ciężko zarobione pieniądze szybko traci z pola widzenia. Pewnego dnia natrafia na wieżę, która wydaje się jego ratunkiem. Bezpieczną przystanią do której przychodzi każdego dnia by odetchnąć i oderwać się od rzeczywistości. I to właśnie pewnego dnia jego rutynę zakłóca pewna brunetka, w której oczach dostrzega coś czego nigdy nie doświadczył. To historia o dwójce nastolatków, którzy przypadkowo znaleźli się w odpowiednim miejscu. W wieży, która słyszała niewypowiedziane na głos słowa i, która dla obojga z nich niesie zupełnie inną historię. Czy będą chcieli opowiedzieć je sobie nawzajem ? 🍁🧡🍂
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More detailsContent Guidelines