BANGKAY
- Reads 10
- Votes 0
- Parts 1
Sa buong buhay ko, ngayon lang ako inabot ng ganoong oras ng gabi sa pagmamaneho. Papunta ako ngayon sa isang shortcut na madalas kong dinadaanan sa tuwing uuwi ako sa amin galing sa isang malayong biyahe. Tiningnan ko ang oras sa suot kong relo. Sampung minuto na lang pala bago mag-alas dos ng hatinggabi. Wala nang katao-tao sa shortcut na iyon. Wala nang ibang mga nagmamaneho liban na lang sa akin. Mag-isa kong tatahakin ang napakadilim na kalsadang iyon na nababalot ng kadiliman. Ang mga ilaw sa harapan ng aking sasakyan ang s'yang nagbibigay liwanag para makita ko ang dinadaanan ng aking sasakyan. Di ko maiwasang makaramdam ng kaunting kilabot dahil batid kong kalahating oras pa ang aabutin ko sa pagmamaneho. Kung alam ko lang na ganito na pala kadilim ang dadaanan ko, sa hi-way na lang sana ako dumaan. Di bale nang matagalan, 'wag lang sana ganito kadilim ang madaanan. Pero wala na akong magagawa dahil nandoon na ako. Hindi na ako maaaring umatras pa dahil nasa kalagitnaan
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Breaking Steel (FIlipino)
"Hindi ko kasalanan na minahal kita!" singhal ni Andrew, nanginginig ang boses. "Eh sana hindi mo na lang ako minahal!" Mabilis lumabas ang mga salita, parang kumpisal na hindi niya sinadya. "Hindi mo sana ako minahal kung hindi mo rin naman ako kayang tanggapin-kung hindi mo kayang tiisin kung sino talaga ako, kahit ano pa ang nagawa ko!" Tumigil siya sa pagkilos. At sa katahimikang 'yon, may marupok na bagay na tuluyang nabasag sa pagitan nila. Naputol ang boses ni Caleta sa bigat ng katotohanang dala niya. "Kaya kong mabuhay sa ginawa ko, Andrew... kung ang kapalit nun ay ang protektahan ka. Protektahan 'yung mga bagay na binuo mo. Kaya kong akuin na ako 'yung kontrabida. Akala ko handa na 'ko sa kahit anong parusa na ibato mo sa 'kin, pero ito?" Napuno ng luha ang mga mata niya. "Na ikaw ang susuko sa 'kin? 'Yun ang hindi ko kayang tanggapin." "Kaya kitang samahan," mahina niyang sabi, mas malambot na pero halatang masakit pa rin. "Kaya kong dalhin kahit anong bigat basta kasama ka. Kung pinapasok mo lang sana ako. Pero hindi mo ako pinayagan. Ikaw ang nagdesisyon para sa ating dalawa. Ikaw ang nagsara ng pinto." Bumaba ang boses ni Andrew, pagod na. "Baka nga tama ka... Baka nga hindi ako kasing tibay mo." Muling lumalim ang katahimikan sa pagitan nila...marupok, at unti-unting napupunit. Dalawang taong nagmamahalan, nakatayo sa gitna ng mga guho ng kung anong puwedeng maging kamangha-mangha... kung natutunan lang sana nilang buuin ito nang magkasama. "Pero ang magmahal," sabi ni Andrew sa huli, "hindi dapat ganito kahirap. Hindi dapat parang digmaan, Caleta." Tiningnan siya ni Caleta, ang luha dumadaloy sa pisngi. "Eh bakit parang ikaw palagi ang kalaban ko?" Corporate warfare meets slow-burn romance. If you love strong female leads, emotionally complex men, and high-stakes power plays with a touch of poetry and passion, this story is for you. Will the Steel Lady bend... or will she break?
Places & Souvenirs - CAGAYAN 1 - Enemies At First Sight
"I'm going to marry you whether you like it or not." ***** "Gentleman ka pala," sarkastikong sabi niya at pasalyang inilagay sa backseat ang mga maleta. "Pasalamat ka nga at tinulungan kitang magbuhat," tila naniniryang sabi ni Santi. "Bagahe mo naman ang mga iyan, ah? Dapat lang na mas may malasakit kang bitbitin iyan kaysa sa ibang tao." Naupo na ito sa harap ng manibela. "Ready to ride?" tanong pa nito at kinindatan siya. Padaskol na binuksan niya ang pinto sa backseat. "Bakit hindi mo pa paandarin?" asik niya. "Miss Catherine Abaya, linawin lang natin, okay? Sinundo kita dahil sinalo ko ang dapat sana ay sa papa ko. Pero hindi mo ako kargador at hindi mo rin ako driver. So hindi ko paaandarin itong sasakyan unless lilipat ka dito sa passenger seat." Nanlaki ang mga mata niya pero lumipat din siya ng puwesto. Magkalapat na magkalapat ang mga labi niya at halos mag-abot din ang mga kilay. "Good," pabulong na sabi ni Santi ngunit sadya ring ipinarinig sa kanya.Complete
Dream Come True (COMPLETED)
Sa dimo inaakalang panahon matutupad ang mga pangarap na inaasam mo.... Pero...... . . . . . . . . . Sa malayo mo SILA masisilayan dahil alam mong sa dinami dami ng TAO, imposibleng mapansin ka at makita ka niya, nila. Kayat itinuon mo nalang sa pagsisikap sa pagtrabaho para sa iyong sarili kahit pagod na pagod ka na. Pero dimo nagawang sumuko. Dahil ikaw na lang mag isa... --- Pangarap ma dimo inaasahang mangyayari sa buong buhay mo. Listahang isinulat, sumobra sa salitang di kasama sa iyong pangarap. Ang tanong: *May silbi pa ba ang mga isinulat mong pangarap na ang masilayan lang sila sa malayuan, di sa malapitan. Dahil ang tungo naman nito ay sa, SIMBAHAN? Papayag ka ba kahit na marami kang kaagaw? O aayaw ka dahil sa banta ng kanyang nakaraan? . . . . . . . ABANGAN.Complete
Past Or Present ( On Going )
Masakit isipin nasa sarili mong storya ikaw ang kontrabida . Sana noong mga panahon na kinukilit moko sinagot na kita . Sana hindi nako nag aksaya pa ng oras kung alam ko lang na lahat mababago na lang bigla . It was the accident where i lost everything .Complete
Alejandro's Empire #2: His Lovely Driver(Completed)
I am twenty-five-year old Radelyn Tingson. Katulad ng mga ordinaryong babae, gusto ko rin ng stable na trabaho, magandang sweldo at sariling kotse. Hindi naging hadlang ang masalimuot kong pinanggalingan para matupad ang mga iyon. I planned all those goals. Ang akala ko, magiging kontento na ako sa buhay kapag nakuha ko na ang mga iyon. And then one day, nagising na lang akong nagsasawa na sa araw-araw kong ginagawa; iyong gigising, papasok ng trabaho at uuwi at the end of the day. I'm not even sure if this is the life that I have always wanted! Have I lost myself dahil lang sa gusto kong nakaplano ang buhay ko? Ginagawa ko naman ang lahat ng ito dahil ayoko nang bumalik sa dati kong buhay. Dapat ay maging masaya na ako. Pero bakit nararamdaman kong may kulang pa rin?Complete
RETIRED FUCKBOY
Naglalakad ako papunta sa parking lot.Sabi kase ng driver ni Kuya doon ko na daw siya hihintayin. Napatigil ako nang may narinig ako ng halinghing ng isang babae, parang nasasaktan ito Dali-daling pinuntahan ko kung saan nanggaling ang boses ng babae. "Ahhh..shit.. Kenjie..I want more baby!" "Ahhh...yeahhh...you want hard!" "Gosh..! Ouchhhh....ahhh! Nakita ko may lalaki sa kan'yang likuran.Kinakabahan ako.Madilim ang parking lot kaya hindi ko maaninag ang ginagawa ng lalaki sa babae. "Miss! Miss? Are you okay?"patakbo akong lumapit sa kanila.Baka kase sinasaktan ito ng lalaki. Napanganga silang dalawa na nakatingin sa akin. Nanlalaki naman ang mga mata ko. Nakatingin ako sa kanilang baba.Ang panty ng babae nakababa ito hanggang tuhod.Ang pantalon naman ng lalaki, nakababa rin ito. "Ano po ba ginagawa ninyo? Bakit nasasaktan siya?" "Fuck Kenjie! Tapusin mo ang nasimulan mo!"ani ng babae. "Miss turn around first, mamaya ko na sa iyo sasabihin."nakangising saad niya. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko ang isang malaking halimaw este ang kan'yang pagkalalaki. Napalingon kami nang may guwardiyang papuntang sa amin.Nagulat ako nang hinila ako ng lalaki paalis at iniwan namin ang babae. "I-iyong brief mo itaas mo muna,"mahinang saad ko sa kan'ya.Napakagat ako sa aking ibabang-labi. "Fuck! I forgot!" Kilalanin ang inosenteng, batang-bata na si Mia Geller.Paano niya mababago ang buhay ng isang bilyonaryong babaero pagkatapos mabigo sa unang minamahal.Complete
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete
His Runaway Wife
"Baby, please pag-usapan natin 'to. Baby, mali ang pagkakaintindi mo. Sya ang humalik baby, hindi ako. Baby, please" Hindi ko sya pinansin. Pinagpatuloy ko na lang ang pag-eempake ko ng mga damit. Pilit nyang pinipigilan ang mga kamay ko. Pero hindi ako nagpatalo. Dahil kailangan ko tong gawin. "Baby, please don't leave me. Sabihin mo lang, ano ba gusto mong gawin ko. Kahit ano gagawin ko. Kahit ano. Name it baby." Hindi ko parin sya pinansin. Hindi ko na rin napigilan ang mga luha kong nagunahan sa pagbagsak. Nasa hagdanan na ako nang bigla nya akong yakapin. "I love you. Please don't leave me." Pero tinanggal ko lang ang kamay nya. Nagmadali na ako papunta sa pinto. Pero nang mahawakan ko na ang handle ng pinto bigla ko na lang naramdaman ang pagyakap nya sa mga hita ko. Nakaluhod sya. Nagmamakaawa. Umiiyak. Hindi ko na kaya. Kaya pwersahan ko nang tinanggal ang mga kamay nya na yakap sa mga hita ko. At tuluyan nang umalis. Laking pasalamat ko nang hindi na sya sumunod. Kaya naman mas binilisan ko pa ang paglalakad. "It's a goodbye for now. But I promise i will be back and we will continue our story. That's a promise "Complete
![Married to a Multi Billionaire Gangster [1st Half COMPLETED]](https://img.wattpad.com/cover/9015300-256-k585973.jpg)
"Hindi ko kasalanan na minahal kita!" singhal ni Andrew, nanginginig ang boses. "Eh sana hindi mo na lang ako minahal!" Mabilis lumabas ang mga salita, parang kumpisal na hindi niya sinadya. "Hindi mo sana ako minahal kung hindi mo rin naman ako kayang tanggapin-kung hindi mo kayang tiisin kung sino talaga ako, kahit ano pa ang nagawa ko!" Tumigil siya sa pagkilos. At sa katahimikang 'yon, may marupok na bagay na tuluyang nabasag sa pagitan nila. Naputol ang boses ni Caleta sa bigat ng katotohanang dala niya. "Kaya kong mabuhay sa ginawa ko, Andrew... kung ang kapalit nun ay ang protektahan ka. Protektahan 'yung mga bagay na binuo mo. Kaya kong akuin na ako 'yung kontrabida. Akala ko handa na 'ko sa kahit anong parusa na ibato mo sa 'kin, pero ito?" Napuno ng luha ang mga mata niya. "Na ikaw ang susuko sa 'kin? 'Yun ang hindi ko kayang tanggapin." "Kaya kitang samahan," mahina niyang sabi, mas malambot na pero halatang masakit pa rin. "Kaya kong dalhin kahit anong bigat basta kasama ka. Kung pinapasok mo lang sana ako. Pero hindi mo ako pinayagan. Ikaw ang nagdesisyon para sa ating dalawa. Ikaw ang nagsara ng pinto." Bumaba ang boses ni Andrew, pagod na. "Baka nga tama ka... Baka nga hindi ako kasing tibay mo." Muling lumalim ang katahimikan sa pagitan nila...marupok, at unti-unting napupunit. Dalawang taong nagmamahalan, nakatayo sa gitna ng mga guho ng kung anong puwedeng maging kamangha-mangha... kung natutunan lang sana nilang buuin ito nang magkasama. "Pero ang magmahal," sabi ni Andrew sa huli, "hindi dapat ganito kahirap. Hindi dapat parang digmaan, Caleta." Tiningnan siya ni Caleta, ang luha dumadaloy sa pisngi. "Eh bakit parang ikaw palagi ang kalaban ko?" Corporate warfare meets slow-burn romance. If you love strong female leads, emotionally complex men, and high-stakes power plays with a touch of poetry and passion, this story is for you. Will the Steel Lady bend... or will she break?
More detailsContent Guidelines