Hep Benim Kal

Gözleri kısılmış, simsiyaha bürünmüştü. Acı çekiyordu ama umrumda değildi. Ben daha çok acı çekiyordum.
En acımasız yüz ifademi takındım ama hayır! O karşımda böyle savunmasız güçsüz dikilirken yapamıyordum.

"Senden nefret ediyorum" dedim gözlerinden kaçarak.

Yutkundu... Dizleri üstüne çöküp kollarını iki yana açtı. Bu o muydu gerçekten? Gözlerinden varlığından ölesiye korktuğum çocuk muydu şimdi?
Çok değişmişti. Değişen sadece o değildi ama. Geleceğimiz, hayallerimiz, umutlarimiz, gülüşlerimiz, acılarımız. Ve duygularımız...

"Tüm nefretini kus yüzüme. Bağır çağır istediğin kadar tükür yüzüme. Bir daha böyle bir şansın olmayacak..."
Duyduklarım midemde ağır bir acıya kapılarını açarken son cümlesiyle ölümü hissettim.

"Bir daha beni asla görmeyeceksin söz veriyorum"