Geceden Bile Karanlık

Siyahın her tonunu bilirim.
Karanlığın insana neler yaptığını bilirim.
Gecenin yalnızlığını en derinimde hissettiğim geceler olmuştu. Ama bazı zamanlar vardı ki gün ışığında daha katlanılmazdı..
Acı içime kör bi iğneyle işlendiği zaman hayata kanlı ellerle tutunmuştum.
Kaçmak çözümüm değildi ama kalıp katlanacak gücüm yoktu. Ben de kaçtım.
Her güne yeniden sancılarla doğdum. Annesiz bir bebek gibiydim. Savunmasızdım. Gücümü toplamaya çalıştığım her an anılar beni ilk günkü gibi yıkıyordu. Canımı yakıyordu.
Zamanla bunlarla yaşamayı öğrendim.
Kaçarken ürkek bir hayvan gibi saklanmayı, kendi kendime hayatta kalabilmek için başkalarının ağzının içine bakmayı öğrendim..
Şimdi hayattaydım.
Üstünden neredeyse iki yıl geçmişti.
Bir düzen oturtmuştum.Yaşamaya çalışıyordum.
Karanlıktan sıyrılmaya,içimdeki karanlıktan kurtulmaya çalışıyordum.
Ama sonra onu gördüm..
Karanlıktan kaçarken onun geceden bile siyah olan gözlerine yakalandım.Canımı yakacağını bile bile oraya sığındım.