Bir siir pesimde

Hayata ben en çok babamı sevdim
Kara çalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Carpı bacaklarıyla ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa arkasından bir devrin
O çapkın babamı ben öyle sevdim

Bilmezdi oturduğumuz semti
Geldimide de gidici hep,hep acele isi
Cağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlas tan bakardım nereye gitti
Oyle öyle ezberledim gurbeti

Sevinçten ucardim hasta oldum mu
40'i geçti mi çağrılırlardı ISTANUL'a
Bir helallesmek isterdi,digmi,oğluyla
Tifoyayken basardim bu ask oyununu
Ohh,dedim,göğsüne dayadim burnumu

En son tefdisine çıkan değin
Koşturur ken adından o uçurtma daki devin
Daha başka tur aşklar,geniş sevdalar icin
Açıldı,nefesim,fikrim,can evim
HAYATDA BEN EN COK BABANI SEVDIM

BULUSMAK UZERE FARZETKI HIC AYRILMADIK