SOLO ( The Series )
- Reads 2
- Votes 0
- Parts 4
MatureOngoing
Last published Wed, Mar 16, 2016
Chapter 1
Diko alam kung pano ko nakagrupo ang mga ito basta pagkagising ko kasa kasama ko na ang mga ito sa mission ko..
Andito kami sa isang Restau-Bar
Ngayon, ginawa na naming tambayan ang lugar na ito
"wala ba kayong mission ngayon? At andito kayong lahat sa Restau-Bar ko?"
Sita ni john samin.
"WALA JOHN KAYA MAKIKIGULO MUNA KAMI RITO" sabay na wika ng mag bestfriend na sila Christian at Marlon .
Napailing na lang si john sa sagot ng dalawa. Ang totoo nyan kung kaya't dito kami namamalagi pag walang trabaho ay dahil na kasanayan na nang mga cliente na dito matatagpuan ang grupo namin.
"solo kamusta ang paghahanap mo?" tanong nya bigla sakin, nasa sulok lang ako ng RB (Restau-Bar) na ito at nag mamasid.
"Mahirap hanapin ang hindi nagpapahanap" sagot ko.
"siguro may rason.sige iwan na muna kita dyan" tumango lang ako bilang sagot.
Nakatingin lang ako sa kanila na nagkakapikunan at nagtatawanan .Mailap ako sa mga tao pero nang simulang makilala ko sila nag iba ang takbo nito ..
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Unknown Reason
"Bakit nga ba minsan na me-mental block ang isang manunulat?" Tanong ko sakanya out of nowhere. Napatigil sya at tumingin sakin saglit bago pinag patuloy nya muli ang pag lalakad. "Depende siguro sa manunulat" panimula nyang sagot. "Its either wala talaga syang maisip na isulat at sabihin or baka dahil sa sobrang dami nyang gustong sabihin hindi nya alam kung paano ito isusulat sa paraang maiintidihan ng mambabasa yung nais nyang iparating.." "Naiintindihan mo ba?" Tanong nya sakin at bahagya ulit sumulyap sa pwesto ko. "*chuckles* oo naman" sagot ko sakanya at inunahan syang mag lakad ngunit huminto din pag karaan. "Alam mo? Siguro tama ka. Sa sobrang dami ko ngang gustong sabihin sayo, hindi ko na alam kung saan at paano ako mag sisimula. Ni hindi ko nga alam kung bakit gusto ko yon sabihin sayo? Wala naman akong maisip na rason kung bakit kailangan mo pang malaman. Tsaka, pakiramdam ko napaka nonsense naman ng mga dapat na sasabihin ko" "Kahit hindi mo alam yung dahilan kung bakit-kahit wala kang maisip na rason, Kahit nonsense pa yan sabihin mo pa din... Makikinig ako" Aniya. Napatingin ako sa gawi nya dahilan para makita ko kung pano nya sinuklay gamit ng kamay nya ang buhok nya palikod pag katapos ay tumingala para makita ang mga bituing nag kalat sa langit. "Pero hindi ko nga alam kung saan ako mag sisimula." Bulong na sabi ko, sapat na marinig at ikalingon nya sa gawi ko. "Edi simulan mo sa umpisa" nakangiti nyang sabi. "Umpisahan mo kung san tayo unang nagkakilala"Complete
"Only For You" (gxg)
Girl to girl story: Hi guys, by the way I'm Shaiane Cabrera (Macarena Achaga). Namulat sa isang marangyang buhay, hindi ko pa nga hinihingi ay ibinibigay na at sobra sobra pa.. Nakatapos sa pag aaral may propisyon pero ayaw naman akong magtrabaho nang aking mga magulang. Ang rason- may brain tumor kasi ako noong bata ako at sumabak sa matinding operation na halos ika kitil na daw nang aking buhay. sampong taon na ang nakaka lipas. Kaya sobrang protective nila sa akin.. Andito lang ako sa resort namin sa isang isla dito sa Palawan, kasama ko lang nang madalas ay mga maids.. Ni bibihira akong dalawin, parehong abala sa negosyo ang parents ko sa kani-kanilang negosyo. broken family din kasi ako.. Actually wala akong kahit anong memory noong kabataan ko, burado lahat. Ang sabi nang Mama ko dahil daw yung sa sakit ko.. Kaya pakiramdam ko may kulang sa aking pagka tao. Sabi kasi nila pinakamasasayang balik balikan ay alaala noong kabataan, kaso wala ako nun. pinagkait nang naging karamdaman ko ang bagay na yun. Sabi pa ni Mama, huwag ko na daw piliting alalahanin ang lahat nang yun. Pasalamat daw ako sa puong may kapal dahil naka survive ako sa sakit ko. Hanggang sa isang pag ibig ang basta nalang dumating sa malungkot kong buhay. Siya si Jhake Suarez. isang engineer na syang may hawak sa proyektong ipapa tayo kong hotel dito sa resort. unang kita ko palang sa kanya, unang nagtama palang ang aming mga mata. kakaiba na ang aking naramdaman. Pakiramdam ko kilalang kilala ko ang mga matang iyon. Parang-- parte sya nang aking kabataan..parte na sya nang aking pagka tao. Warning!!! ...... Do not steal my stories,PLAGIARISM IS A CRIME..Complete
DEAD ZONE: THE LAST HOPE
I don't know when things started to go wrong. Maybe we shouldn't agree to take this mission on the first place. Baka dapat sa unang pagkakataon, naging selfish na lang kami at iniligtas ang sarili namin? Pero alam ko sa sarili ko na kung bibigyan kami ng pangalawang pagkakataon, pipiliin at pipiliin pa din namin ang tungkulin namin.Complete
Memories Afterall (BoyxBoy)
Maibabalik pa ba ang tiwalang ilang beses ng nasira? May pagkakataon pa bang bumalik ang dating masaya na alaala? Sapat na bang magmahal at magpakatanga ng ilang beses para masabi mong, "Tama na, pagod na ako."? Muli pa bang pagtatagpuin ng tadhana? O, ibabaon nalang sa limot lahat ng nangyari at magsimulang muli? Lahat ba ng love story 'e may happy ending? Lahat ba ng may happy ending ay together? "If you won't treasure and give importance to someone especially your love ones then after all of those obstacle, challenges and triumphs that you've been through together.. it would turn out as, Memories After all." --- Tara na't alamin natin ang pag-iibigan ni Freya at Danreb. Kung mananatili bang sila hanggang dulo? O mauuwi ang lahat sa alaala na kayang palitan ng ibang alaala pero hindi makakalimutan? Well-well-well. If you do so, please do read my story. It's my first story here in watty so please bare with me. If I can't satisfy you with the content of the story, then you can just simply delete it in your library. He-he. You may encounter a lot of typo errors and wrong grammar. Well, I stand for corrections, so please do me a favor, if ever you would encounter numerous mistakes then please do inform me, you could just type a chat in the comment box below in every chapter. He-he. Thank you & Enjoy reading everyone! -Nasy.Complete
Tears of the Girl Named Sea (COMPLETED)
TEARS OF THE GIRL NAMED SEA "Sigurado kana ba? Wala ng bawian ito anak." Tumango ako pagkatapos ay sinara ang malaking maleta. "Wala po Dad. Salamat sa lahat." "You don't need to say thank you, that's what parents do." Huminga ito ng malalim. "Sandali lang tatawagin ko ang Mommy mo para matulungan ka sa pagiimpake." Dumating ang araw ng pagalis ko, malungkot akong nagpaalam sa magulang ko. Napagdesisyunan kong hindi gamitin ang ebidensiya at hayaan na ang hukuman ang humusga. Hindi na rin ako nakaattend ng huling hearing dahil tumapat ito sa flight ko. ---------- "Ma'am you want coffee?" Napabalik ako sa kasalukuyan ng magtanong ang flight attendant. "No, thank you." Sagot ko. Napasandal ako sa kinauupuan at napakagat sa labi ng maalala ang naging desisyon ko. Pinagisipan ko itong mabuti, inaral ko ang posibleng epekto nang magiging desisyon ko. At dun nga pumasok sa isip ko na itigil ito. Ang dami nang nadamay, nasaktan dahil sa galit ko. Iba talaga kapag galit ka, wala kang makialam kung sino ang matamaan, hindi ko man lang naisip na may pamilya silang walang kinalaman ngunit nasasaktan. Ayoko nang baguhin ang buhay nila dahil sa pagkakamali na matagal na nilang pinagsisihan. Hindi ako Diyos para magpasya sa kaparusahan nila, kung Diyos nga nagpapatawad paano pa kaya ako. Masaya akong nakilala sila, lalo na si Lucas binago niya ang buhay ko. Marami siyang tinuro sakin, siguro kung hindi ko siya nakilala nandun parin ako sa point na hinahanap ang sarili ko. He became my life, my everything. I loved him so f*cking much at umaasa akong magkikita ulit kami pagdating ng panahon. Kung hindi man... mananatili siyang parte ng nakaraan ko na hinding hindi ko makakalimutan. ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIMEComplete
Tired of Loving You (Completed)
TIRED OF LOVING YOU Yes. Ginagawa ko ang lahat para matapos na ito. Konting tiis nalang." Sabi niya tila pinapakalma ang kausap sa kabilang linya. "I miss you too. Bye." Pagpapaalam niya. Nakita ako nito ngunit nilagpasan lang ako at humiga na sa kama. "Pwede ba Evan, sa susunod hinaan mo ang boses mo. Baka biglang pumasok sila Elli at marinig ka." "Si Elli ba talaga o ikaw?" "Ayokong makipagaway. Matutulog na ako." "Tama lang naman na marinig mo eh, para mahiya ka naman." Bakas sa boses nito ang labis na pagkainis. Mabuti nalang sound proof ang kwarto namin kaya hindi ito maririnig sa labas. "Sana nga nahihiya ka." "Pwede ba wag tayong magaway ngayon, pagod ako." Mahinahong sabi ko. "Pagod na pagod na." Dahan dahan siyang tumingin sakin. "What do you mean?" "Wag kana magkunwari, alam ko naman na kaya mo ako laging inaaway kasi gusto mo na makipaghiwalay ako sayo." Nagiwas ito ng tingin. "Sige na Evan, nanalo kana. Siguro talagang mali ang naging desisyon ko na pakasalan ka at mahalin ka, akala ko kasi matututunan mo rin akong mahalin eh." "Wag mo akong artehan Ava." Galit na sabi nito. Huminga ako ng malalim at umupo sa kama. "Minahal mo ba ako Evan?" Dahan dahan akong tumingin sa mata niya. "Kahit konti lang." "Pwede ba tumigil kana kung hindi ma--" "Kung hindi ano? Sasaktan mo ako. Hindi ko na mararamdaman yung sakit Evan. Immune na ako sa araw araw." Pinunasan ko ang luha ko. "Ano bang kasalan ko sayo? Bakit mo ako pinahihirapan ng ganito, mali ba na mahalin ka? Hanggang kailan mo ba ako sisingilin sa kasalanan ko?" "Tumigil kana. Aalis na ako sa bahay na ito." "No need, this is your house. Matagal ko na rin napagisipan ito, pilit lang akong kumakapit sa tuwing nakikita ko na masaya ang mga anak natin kasama ka." Huminga ako ng malalim at napakagat ng labi para pigilan ang paghikbi. "I'm tired of fighting Evan, I'm tired of loving you." ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIMEComplete
Rent A Gentleman 1 (KELLEY & SEBASTIAN STORY)
Pagdating ko sa Hotel hindi ako agad tumungo sa lobby sa kdahilanang natakot ako bigla. Mabuti na lamang ay may isang lugar sa hotel na hindi pansinin nang mga tao, pumasok ako sa maliit na garden at may upuan doon sakto para sa isang katulad kong naghihintay nang prince charming na sasagip sa kanya. Patuloy kong kinontak ang nirentahan namin, pero hindi na siya sumasagot. Tinawagan ko din si Jelay pero naka-off din ang cellphone nito. Doon nagsimula ang pangambang baka kung saan ako pulutin sa katangahan ko. "Bakit ba ayaw mong sumagot!" naiinis kong sabi sa cellphone. Nagsimula akong manginig, pagpawisan at hindi makahinga. Mamamatay ka pa sa ginagawa mo, Kelley. Hindi ko na napigilang hindi umiyak. Wala na akong pakielam kung masira o matanggal ang mascara ko. Takot ang nangingibabaw sa akin ngayon. Gusto ko nang umuwi pero sobrang dami nang tao sa labas, kaya hindi ko magawa. "Please, don't do this, mister!" umiiyak ako habang patuloy na dumadial sa phone. Pero cannot be reached na siya at kahit kailan wala nang darating to make up for this stupid thing. I tried to walk outside but I can't. Nanginig ang tuhod ko kaya naman napadapa ako. "What the heck!!" hagulgol ko sa sobrang gigil sa sarili ko. "Ganyan naman kayong mga lalaki e! Stupid! Coward!" sigaw ko habang umiiyak. Then someone tried to get me up. "Miss?" at iniabot niya ang isang panyo dahil sa patuloy na pag-iyak ko. Is this him? Is he the rented gentleman? HIGHEST RANK IN CHICLIT #3 (January 29, 2017) Thank you so much to all who read this story! I never knew that my story could make it to 500k reads. You made my heart so happy! Thank you and Godbless you all guys. 💕Complete![My Angels: Im A Lover Butler And She's My Boss [COMPLETE]](https://img.wattpad.com/cover/24092494-256-k936131.jpg)
My Angels: Im A Lover Butler And She's My Boss [COMPLETE]
BABALA: Ang kwentong ito ay kathang-isip lang ng may-akda at hindi hinango sa tunay na buhay o karanasan. Anumang pagkakahawig sa pangalan ng mga tauhan, buhay man o patay, sa mga lugar at mga pangyayari sa kwentong ito ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng akdang ito ang maaaring sipiin, ilathala at gamitin ninuman sa anumang kaparaanan nang walang pahintulot ni xx_Gon_xx. ++++ Hello! *kaway kaway* sa lahat ng nakakakilala sakin in real life ^O^ I would like to say Thank You sa lahat ng tumatawag saakin ng Cordovs, Cordova, Cords, Cordover. Kayo ang nagkumpleto ng mga karanasan ko bilang istudyante na hindi ko naranasan nung High School ako. Hindi man halata.. Dahil ayoko naman talagang ipahalata na masaya ako kapag kasama ko kayo. Sa mga bonding moments natin na madalas akong tahimik, pero ang totoo nyan Enjoy na Enjoy ako.. (Weird noh?) Yun lang.. Miss you All. See you soon. ^_- ++++ Dont Forget to Vote and Comment...Complete![Back To You [Completed]](https://img.wattpad.com/cover/189253178-256-k679358.jpg)
Back To You [Completed]
"Just let me see our son and I'll leave..." pagmamakaawa niya sa akin. "No! Wala kang karapatan so leave! Not just here, pati sa buhay ko!" Sigaw kong muli. "Bella, I beg you, I want to see our son..." "Anak mo mukha mo! Wala kang anak! Magmula nang iwan mo ako, kami, wala ka nang anak at wala ka nang Bella!" Marahas kong hinila ang mga kamay ko sakaniya. I saw his tears drop and I don't care! I'm pregnant and my parents kicked us out of our house the moment they knew that I have a kid in my stomach. I don't know what to do! I'm just a kid and helpless! I don't have my own job yet because I still go to school! Napabalikwas ako ng tayo dahil sa bangungot na 'yon. Ako? Mabubuntis? I don't even know that man I was pushing away on that dream because of his blurry face. "Bangungot lang 'yon Bella..." I tried to calm myself. Bumalik ako sa tulog dahil madaling araw pa naman. I have to review my lessong because next week is our examination week. And this week came, it's stressing me out so bad. Ni hindi ko na mapagtuunan ng pansin ang crush ko dahil sa pagrereview. Sobrang stress namin ni Pierre sa exams at talagang kulang kami lagi sa tulog. And thank God for keeping us alive hanggang sa matapos ang exams namin. All we have to do is to eait for the results which is next week also. Buti na lang hindi ako inaantala ng masamamg panaginip ko noong exams ko. Who was that? And how?Complete
Miss Popular
Ako si Julian, isang HGC Scholar sa Mitchel Academy, isang Ancient History Student, Varsity player at member ng sumisikat na J.E.M. Band. Nagkaroon ako ng instant bestfriend, si Jin Eloise sa unang bakasyon ko sa Marinduque, kaya lang masisira ang maganda naming pagka-kaibigan dahil sa isang pagkakamali ko. Magbabago ang takbo ng buhay ko, maging ako ay napansin ko ang pagbabago ko sa sarili ko ng dumating sa buhay ko ang isang BRAT na schoolmate ko. Si Amber Evans at ako lang naman ang 24/7 body guard at dakilang driver ng isang bully, nakakainis, maarte at malditang teen ager na ito. Hindi magiging madali ang lahat lalo pa at pareho kaming may malalaman tungkol sa pagkatao naming dalawa. Babalik pa kaya sa dati ang lahat? At kaya ko kaya tagalan ang pakikisama sa kanya kung mas nasanay ako sa makulit at malambing na si Jin? At sa huli, magiging magkaibigan pa kaya kami ulit ng once bestfriend ko?Complete
"Bakit nga ba minsan na me-mental block ang isang manunulat?" Tanong ko sakanya out of nowhere. Napatigil sya at tumingin sakin saglit bago pinag patuloy nya muli ang pag lalakad. "Depende siguro sa manunulat" panimula nyang sagot. "Its either wala talaga syang maisip na isulat at sabihin or baka dahil sa sobrang dami nyang gustong sabihin hindi nya alam kung paano ito isusulat sa paraang maiintidihan ng mambabasa yung nais nyang iparating.." "Naiintindihan mo ba?" Tanong nya sakin at bahagya ulit sumulyap sa pwesto ko. "*chuckles* oo naman" sagot ko sakanya at inunahan syang mag lakad ngunit huminto din pag karaan. "Alam mo? Siguro tama ka. Sa sobrang dami ko ngang gustong sabihin sayo, hindi ko na alam kung saan at paano ako mag sisimula. Ni hindi ko nga alam kung bakit gusto ko yon sabihin sayo? Wala naman akong maisip na rason kung bakit kailangan mo pang malaman. Tsaka, pakiramdam ko napaka nonsense naman ng mga dapat na sasabihin ko" "Kahit hindi mo alam yung dahilan kung bakit-kahit wala kang maisip na rason, Kahit nonsense pa yan sabihin mo pa din... Makikinig ako" Aniya. Napatingin ako sa gawi nya dahilan para makita ko kung pano nya sinuklay gamit ng kamay nya ang buhok nya palikod pag katapos ay tumingala para makita ang mga bituing nag kalat sa langit. "Pero hindi ko nga alam kung saan ako mag sisimula." Bulong na sabi ko, sapat na marinig at ikalingon nya sa gawi ko. "Edi simulan mo sa umpisa" nakangiti nyang sabi. "Umpisahan mo kung san tayo unang nagkakilala"
More detailsContent Guidelines