SOZLER

uzman cerrah Gece Soydan ve Gölge kral Pars Korhan Geceye takıntılı derecede aşık olan Pars Korhan

Sarışın oğlan elindeki kaskı takıp karşısındaki oğlana baktı. "O zaman bitiş çizgisinde görüşürüz, dolgun saç." Barış güldü. O da elindeki kaskı kafasına geçirmeden önce laubali bir şekilde "Yetişebilirsen, sarı civciv." dedi. [Milbar] {Aref + OzBat}

"Mürekkebin tükenir ama kelimelerin değil..." Şiirleri kendim yazıyorum, alıntı değildir! Paylaşım gibi durumlarda kesinlikle izin almadan paylaşmayınız, en ufak çalıntı söz konusu olduğunda yasal işlem başlatılacaktır! İyi okumalar...

Yağmur yağıyordu. Nil, kütüphaneden çıkarken kitaplarını montunun altına sakladı. Başını eğmiş, kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordu. Ama biri onu izliyordu. Siyah bir araba, yol kenarında sessizce durmuştu. Direksiyonda bir adam. Gözleri hareketsizdi ama içi ilk defa bu kadar karışıktı. Ve o gece, Nil eve varmadan telefonuna bir mesaj geldi... Bilinmeyen Numara: " Kitaplarını yağmurdan sakladın... peki kendini kim koruyacak, küçük kız? " ©Tüm hakları saklıdır.

[Aref + MilBar] "Her soyunma odasında duşa girdiğimde beni böyle perdenin aralığından dik mi izleyeceksin?" Efe dolabında eşyalarını toparlarken ensesinde kulağına doğru bir fısıldama hissettiğinde irkildi. Başını çok hafif arkaya çevirdiğinde esmer oğlanın koyu kahve gözleriyle buluşmuştu kendi kahve gözleri. Daha sonra gözlerini kaçırıp arkasına geri döndü. "Yok öyle bir şey... Yanlış anlamışsın sen. Ben sadece boş duş var mı diye bakınıyordum." Esmer çocuk, önünde sırtı ona dönük şekilde duran çocuğun konuşmasıyla kıkırdadı. "Hmm. Vardı aslında boş, neden girmedin daha sonrasında?" Efe, paniklediği ve heyecanlandığı için eşyalarını umursamadan dolabının kapağını sertçe kapatıp arkasında ki esmer oğlana döndü. "Sanane ya? Keyfim ve kahyası girmek istemedi. Oldu mu?"

Her gün yeni bir söz yayınlanmakta! *** Kalpten Taşan Cümleler kitapının devam kitapıdır... Not: Bu kitapta yer alan bazı satırların kime ait olduğunu bilmeyebilirim. Eğer size ait bir söz yer alıyorsa ve bundan rahatsız olursanız, lütfen belirtin, kaldırırım veya sahibini yazarım. #onur 1 ~ 27.02.2026 #cümle 1 ~ 08.03.2026 #yazgı 1 ~ 30.03.2026 #yalnız 2 ~ 27.02.2026 #yaralı 2 ~ 30.03.2026 #söz 3 ~ 01.03.2026 #yara 3 ~ 30.03.2026 #allah 4 ~ 27.02.2026 #hasret 5 ~ 27.02.2026 #keder 6 ~ 19.04.2026 #rüya 8 ~ 19.03.2026 #kalp 10 ~ 27.02.2026 #hayal 10 ~ 27.02.2026 #şiir 11 ~ 27.02.2026 #hayat 23 ~ 19.03.2026 #kader 25 ~ 01.03.2026

demir x efe adabas efe: ? kedim demir: SIKTIR GIT AMK KEDIM DIYOR BI DE AHAHAHAHJAHAJ bu konu hakkinda konusmicam +18 ogeler icerir

[MilBar] Başsavcı Milan onun sözünü keserek konuşan oğlana çattığı kaşlarıyla bakıp hafif katı ve yüksek çıkan sesiyle, "Karşında Cumhuriyet Başsavcısı var, bu ne cüret!" dedi. Olay yeri incelemenin uzmanı olan Barış ise ukala bir tavırla, "Ama bu yanlış yolda olduğunuz gerçeğini değiştirmiyor Savcım." diyerek sinir bozucu bir mimik takındı yüzüne.

Aşk, bazen bir sığınakta başlar... Bazen bir ihanette parçalanır. Mina, hayatı boyunca susmayı öğrendi. Gözyaşlarını içine akıttı, çığlıklarını yuttu. Babası sandığı adamın yumruklarından kaçamadı... Ama ilk kez o gece, eliyle kaderini itti. Ve bir yabancının evinde, ilk kez nefes aldı. Emir Demirhan, soğuk bakışlarının ardında koca bir duvar örmüştü. Sadece ailesine güvenir, kimseye yaklaşmazdı. Ama bir gün, evine sığınan o sessiz kızı gördü. Ve ne kalbini, ne gözlerini ondan kaçırabildi. Ve tam da her şey yoluna girmişken... Bir iftira... Bir yalan... Ve ardına saklanan bir düşman, her şeyi darmadağın etti. Emir, en çok güvendiği kadını sorguladı. Mina kimdi? İhanet, aşk, masumiyet ve Kader... Bu hikâyede her şey gerçek. Ama en çok da acı. "EMIRA" Bazen bir kolyedir, geçmişin kilidini açan...

Wattpad'de yayınlanan ilk "Yalkın" isimli kurgudur. Fantastik kitap değildir. ~ Yalkın teyzesiyle yaşayan sıradan liselidir. Ansızın teyzesi gözaltına alındığında, hiç tanımadığı babasıyla karşılaşır. Babasına karşı nefret dolu bu kız, ona sırdaş mı olur düşman mı? Yalkın-hep görmezden gelinen, sevgisizliğe alışkın kızlar içindir. En kötüsü de budur zaten, alışmak. ~ Ona baktım, gözünü ayırmadan beni izliyordu. Sanki yıllardır kaybettiği değerli bir şeyi yeniden bulmuş gibi bakıyordu. "Siz kimsiniz?" dedim kendimden emin sesle. Bir süre hiç bir şey söylemedi. Arkasına yaslanarak kollarını göğsünde birleştirdi. Dudağının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. O ise hayatım boyunca unutamadığım bir cevap verdi. "Babanım."