Mutlu Sonsuz

Hiç ummadığın anda hayatına giren biri nasıl da hayatından bir parça oluveriyor bir zaman sonra.
Anlamaya bile çalışamadan aşkın tam ortasında buluyorsun kendini, kaçacak yerin dahi yok.
Gidecek tek yerin onun kalbi.
Diye günlüğüne yazarak günü sonlandırdı Şevval.
Hayat bu kim bilir nasıl bir mucizenin içindeydikte farkına varması başkaları sayesinde oluyordu. B'aşk'aları hayatımıza aşkları okla saplar gibi saplayıp hayatımızda uçup gidiyorlardı. Aslında saplayıp giden bizim doğmamış çocuğumuzun melek simasina girmiş haliydi bir neviii.
Demem o ki Mutlu Sonsuz mutlu bitmeliydi... ama sonsuzluğu tarif edecek henüz kelimeler lugate yerleşmemisti...
Kalakalmıştı askıda...