BEN#DEKİ#SEN

BEN#DEKİ#SEN

Reads 520
Votes 25
Parts 8

Ongoing

Last published Wed, Mar 16, 2016

Hiclik olduğunu bile bile yaşıyor ya insan bağzen, bütün kötulükleri kabullenip hiç birşey söylemiyor ya hani DELI'mi demeli o halde? Bütun güzelliklerini görmezden gelip bir pislik gibi mi görmeli yani ? Peki söylermisin şimdi, deliler de sevemezmi? Bir hiç, bir hiçimi sevmeli? Sevemezmi yani en değersiz En Değerliyi... Bulut duyuyormusun beni ? Duyuyorsan gönder bana yağmurlarımı. Gönder ki hafiflesin yüreğimdeki acı, göz yaşlarım örnek alsın yağmurlarını, birlikte yok olsunlar toprağa düştüklerinde, tekrar başka yüreklerde acı olsunlar... Acısız aşk olmaz ki& Elbet yağmurla buluşmalı o damlalar... Bir güneşe aşığım, Delimiyim yani... (

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines