ÇOCUKLUK ÖZLEMİM

Bu aralar çok yorgunum hayattan.Her yorgunluğumda özlemimdir çocukluğum.
Özlüyorum sadece oyun ve hayalden ibaret bakişimi.Özlüyorum tek korkumun okula giderken karşima cikmasindan korktuğum köpek olmasini.
Öğretmenimin bir saç oyşamasıdan mutlu olurduk biz.Çok pahalı oyuncaklarımiz yoktu ama ayakkabilarimiz tütün dallari arasindan hızla geçen bir arabaydi.Küçük yastıkların ortasindan bağlanan bir lastik yastığı baş ve gövde olarak ikiye ayırıyordu.Baş kısmını kömürle boyayarak ağız, burun,göz yapardık.Vazgeçilmez oyuncak bebeğimizdi o bizim.
Bizim için en acımasız insanlar tarlada oynarken ;kara böcek dediğimiz böcekleri toplayip poşete koyan ,sonra onlarin çırpınışlarını izleyen arkadaşlarımızdı.
Telli telli telli,şu telli turna.Takilmis kanadi uçmaz bir daha .Bu şarkının, biz büyüdük ve kirlendi dünya satırlarına bir türlü anlam veremesekte müzik derslerinde çok söyledik bu şarkıyı.
Hayat çam ormanlarının arasında arkadaşlarımızla kozalak toplama yarışının tadında değil artık.