De volle maan [GESTOPT]

'Weerwolven? Die bestaan toch niet? Hoe kan ik er dan één zijn?', vroeg ik aan mijn moeder. 'Je bent er één omdat ik er zelf één ben Tara!', zei ze. Ze liet haar weerwolf tanden zien en bracht een onmenselijke kreet uit. Haar ogen waren bloedrood en ik verstijfde van angst. Wat was er met mijn moeder gebeurd? Dit kon toch niet? Was dit een zieke grap van haar? Nee, dit was echt. Ik keek haar met open mond aan. 'Mam? Je ogen? Ze zijn rood?' bracht ik moeizaam uit. 'Nee, Tara je begrijpt het niet! Je bent in gevaar. Maandag is het volle maan en dan...'

De volle maan kan soms heel krachtig zijn. Soms wel te krachtig. Vooral voor Tara, die pas ontdekte dat zij een weerwolf is. Een weerwolf? Kan dat wel? Maar toch, het is waar. Als ze transformeert dan heeft ze paarse ogen en scherpe, hoekige tanden en ze is veel sterker en sneller en haar zintuigen werken beter. Niemand weet van heer dubbele leven af. Behalve een vreemde groep leerlingen van haar school, die haar al langer in de gaten houden. Waarom zouden zij haar in de gaten houden? Waarom heeft Tara paarse ogen? Dat is toch niet normaal voor een weerwolf. En waarom heeft de volle maan zoveel effect op Tara?