Bir Yazı

Güzelliklerin hatırına..
Oradan bakınca görünmeyen acılarım var benim. Ve Çoğu acıdan küçük gördüğüm kırgınlıklarım.kocaman bir ağaç gövdesi gibi sığındığım sevgiler... Bulutları pamuk şekeri bildiğim yıllara dönmek isterdim. O ağır metallerin nasıl havada durduğunu merak ederek geçseydi günlerim. Babamın sıcak kürkünün içinde eriyen çikolotam olsaydı tek derdim. Sabah erken kalkıp okula gitmeye zorlanmak olsaydı ya tek nefretim. Ne ara kin kustum bu kadar ne ara acılarımın bedenimden hayli büyük olduğunu öğrendim. Daha geride ne bıraktığımı hatırlamadan olmalımıydı yeni anılar. Hayat dinlemiyor yorgunluk hadi diyor hadi kımılda çabuk daha yaşanacak onca şey varken benden durmamı bekleme nezaman beni sonlandıracağın belli değilken neyi bekliyoruz. Kımıldaa. Ve üzül ağla sevin umutlan duygulan nefret et sonra affet ama önce kendini. Çünkü insan kendisini affetmeden hayat figüranlarını hiç affedemez. Ve unutmaki durmasını istediğin hayat değil sana acı veren ve belkide dahada verecek ola