Schrijven van gedichten is voor mij een passie, laat me jullie meeslepen in teksten die jullie zullen beroeren, laten nadenken en vooral wat dichter brengen met mijn talent.

40-45 speelt zich af in Antwerpen, vlak na de eerste wereldoorlog. Staf en Louis Segers worden met een jaar verschil geboren. Ze groeien op in een warm nest. De broers zijn hartsvrienden en niets lijkt hun band te kunnen breken... Tot het onvermijdelijke gebeurt: de Tweede Wereldoorlog breekt uit en dat laat sporen na in iedere huiskamer, in elk gezin. Ook in het gezin van Staf en Louis... Alle rechten voorbehouden aan Studio 100

Ik schrijf graag gedichten Ze zijn soms nogal donker maar dat past bij mij Misschien ook bij jou

Ik geef GEEN toestemming om mijn werken to herplaatsen of gebruiken zonder mijn toestemming of, zonder het geven van de credits aan mij! I DO NOT give permission for anyone to repost or copy my works without my consent or without giving credit where it is due! Top ranks: #6 op 'poëzie'

Wanneer je de bomen door het bos niet meer ziet... Dertig dagen, dertig gedichten. Geschreven tijdens #escapril2024 (@letsescapril op Instagram).

In dit boek laat ik zien , Dat gedichten de meest mooiste en bijzonderste dingen zijn die er bestaan . Ze vertellen niet alleen iets over jezelf, maar ze vertellen ook iets wat je misschien nog niet wist

Dit is geen verhaal, maar een gedicht dat ik heb geschreven. Het gaat over vooroordelen. Ik vind dat het gedicht het meest van toepassing is op middelbare scholen, en pubers met hun onzekerheden. Het zou heel veel voor me beteken als veel mensen het zouden lezen. Xx Angelique

gedichten bundel van mij.

Een korte verhalen en gedichten bundel, waarin je de verschillende wegen van mijn hart leest. Soms zal de bestemming daarvan op een fijne plek zijn, maar soms ook niet. Soms zijn ze wat hobbelig, zit er ergens een gat of ligt er een hinder in de weg, en af en toe is het zelfs ook een mooi recht pad. Ik wens je een goede reis door mij, over mijn wegen.

Dit is een gedicht dat een stille, ingehouden intensiteit ademt. In dit gedicht draait het om een ik-figuur die zich terugtrekt in stilte, niet uit lafheid maar uit noodzaak. De wereld rondom hem is een wereld van snel oordelen, vult leegtes met eigen assumpties en verhalen waardoor zijn zwijgen gezien wordt als schuld of zwakte. Toch is dat zwijgen zijn manier om zichzelf te beschermen. Zo wordt aangetoond dat kwetsbaarheid en terughoudendheid vaak verkeerd gelezen wordt door anderen. Het ik-figuur voelt aan hoe mensen hem bekijken, hoe hun aannames en zijn alter ego als schaduwen over hem heen vallen nog geplaatst worden, maar hij weigert nog langer te vechten tegen misverstanden. Het gedicht eindigt niet in wanhoop, maar in een soort waardige terugtrekking een mens die zichzelf niet langer laat definiëren door de ruis van anderen.