GECE

"insanlar değişemez. Huyları da öyle. Ne kadar çok değişmek istersen olmak istediğin kişiden o kadar uzaklaşırsın..."

Hayata yenilen biri daha ne kadar yenilebilir gerçeklere? Tanrıdan dilediklerin ne zaman kabul görülecek? İnsanlar ne zaman anlamaya başlayacak hayatı, acı gerçeklerini ve seni?

Çocukluktan beri eziktim. Kilolu olmamdan dolayı lakap takarlardı. Dalga geçerlerdi. Ezerlerdi. Oyunlarına almazlardı. Kar yağdığında bile herkez dışarıda karla oynarken ben, evde camdan onları seyrediyordum. Kiloluydum. Aslında o kadar çok değil. Birkaç kilo fazlam vardı. Saçlarımın rengi kumraldı. Kısa ama kabarık saçlarım vardı. 'Cadı gibisin' dedikleri bile oluyordu. Küçüklük resimlerime baktığımda çok tatlış olduğumu falan düşünüyor olabilirim ama hiç bir zaman geriye dönmek istemedim. Çünkü çoçukluk savunmasızlık demekti ve ben daha şu yaşımda kendimi savunamıyorken neden geri dönmek isteyeydim ki? Kendimden ne kadar nefret etsemde değişemiyordum işte. Ne iç dünyamdaki fel