Son Cümle

Umudumu yavaş yavaş körelten bir şey vardı. Gözlerimden an ve an yaş akıtan, yüreğimdeki ateşin sönmesine asla izin vermeyen bir şey vardı. Kalbimin boş odaları dolmak için can atıyormuşcasına vakit kaybetmeden kabullendiler onu; kısa zamanda kalbim onunla doldu, kalbim sırf o yaşasın diye çalıştı belki de, sırf onun için vazgeçmedi yaşam savaşından. Ama biliyorum ki artık en sondayım, ne kadar savaşırsam savaşayım biliyorum ki en sondayım. Battığım bataklıkta ya kendimi boğulmaya bırakacağım, ya da en dibi ayaklarımla itip tekrar yeryüzüne çıkacağım. Umut içimdeki bir kuytuya çekildi ama biliyorum ki hala içimde bir yerlerde bekliyor. Ya elimi uzatacağım ona ya da gözlerimi kapatıp sonumu bekleyeceğim.

Sizce umut her zaman var olmalı mı içimizde?
Yoksa içimizden atmayı öğrenmeli miyiz yeri gelince?
Sınırsızlıkta kaybolmalı mı, yoksa sınırı bilip atmalı mı onu kuytu köşeye?

Umudun huzura kavuştuğu yerde bekliyorum. Hadi, gel.

<< 24.03.2016 >>