GÜNEŞ

Baharın serin rüzgarı yüzüme çarpıyor, sert ve şiddetli yağmuruysa günahlarımdan arındırırcasına bedenimi ıslatıyordu.
Gecenin karanlığında ben kendimi bu ahmakça düşüncelerle avutmaya çalışırken yakınlardan gelen bir kahkaha sesiyle irkildim. Ardından ise bir el ateş edildiğini duydum.
O güzel kahkahanın sahibini tanıyordum. Ellerin de babamın kanları olan adamı tanıyordum. Huzuru siyah gözlerinde bulduğum adamı tanıyordum. En çokta onu tanımak korkutuyordu zaten beni.
Ben Güneş.Güneş ÖZIŞIK. Etrafındaki herkesi mutlu eden,ama kendisi asla mutlu olamayan, ruhu çocuk, ahmak kız.
İşte bu ahmak bir kızın öyküsü.