ŞİFACI

ŞİFACI

  • WpView
    Reads 102,145
  • WpVote
    Votes 14
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadComplete Wed, Aug 26, 2020
Duru, şehrin en işlek caddesindeki kütüphanede bir kadındır. Kırmızı saçları kadar eşsiz ve yalnızdır. Yeryüzündeki pek çok canlıdan farklı olduğunu bilmekte ve sıradan bir hayata özlem duymaktadır. Yaman ise her şeyden habersiz Duru'nun büyüleyici güzelliğine aşık bir psikologdur. Kendini ansızın kadim bilgileri yaşatmaya uğraşan, kare şekline takıntılı olan kütüphanecinin peşinde; sihre, şifaya ve tarihin en gizli kalmış inanışlarından biri olan şamanlığın dünyasında bulur. Alıntı: "Yaman tüm gece tuhaf kız arkadaşının anlattıklarını düşündü. Tanık olduğu ya da duyduğu ve de çoğuna "batıl inanç" dediği ne varsa bir bir gözünün önünden geçti. İçindeki bilimsel adam saçma olduğunu savunuyor, kalbi oy hakkını Duru'nun cümlelerinden yana kullanıyordu. Hayatımızın içindeki pek çok bilgi yıllarca değişime uğramış ama özünü korumuş alışkanlıklardı. Eşikte beklememek, bebekleri ayna karşısında tutmamak, gece dışarı yiyecek atmamak... Gün doğana dek ve hatta uykuya daldığında da zihninde aynı düşünceler döndü durdu. "
All Rights Reserved
#7
dexilkromanim2018
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Kıyamete Doğru: En Sevdiğim Kötü Adamı Kurtarmak
  • KARA LORD
  • Karışmış ruhlar
  • Bir Cadının Bedeninde Uyandım
  • Ateşe Adanmış Ruhlar
  • Kanlı Lordun Gelini
  • YASAK TOPRAKLARIN GELİNİ(canavarların şafağı)+18
  • Ormandaki Avcı
  • FIRTINA ZAMANI
  • Tek Şans

BU HİKAYE BANA AİT DEGİLDİR!!! 💫 ÇEVİRİ. 🖤 🤍 🖤 Bir çocuğun yalnızca evinde, sığınağında, kendini güvende, sevildiğini ve huzurlu hissettiği tek yerde teselli bulduğu söylenir . Bu birçok çocuk, hatta yetişkin için de geçerlidir. Ama ne yazık ki, ben onlardan biri olamayacağım kaderimde yazılıydı. Kendi evimde. Ailem arasında. Beni dünyaya getiren annem ve aynı rahimden çıkan kardeşlerimle birlikte. Orada bir gün bile sevgi veya teselli hissetmedim. Kız kardeşlerim benden utanıyor. Küçük erkek kardeşim bana saygı duymuyor. Ya annem? O hepsinden daha acımasız. Çocukluğumdan beri beni sevmedi, beni görmeye tahammül edemiyor ve her gördüğünde azarlıyor. Büyüdükçe, ailenin yüz karası oldum; annem ve küçük erkek kardeşim için hareketli bir para kutusu. Hayatıma son vermeyi kaç kez düşündüm? Bu sefil hayattan vazgeçmeyi kaç kez düşündüm? İnsanlar beni fazla dramatik bulabilir, ama - eğer kendinizi kor halindeki kömürde yakmadıysanız, onların ısısını nasıl hissedebilirsiniz ki? Bu dünyada hiç kimse beni asla anlamayacak. Ama sorun değil. Çünkü pes etmedim. Güçlü olduğum için değil. Hayata tutunduğum için değil. Ama tek bir kişi yüzünden. Ancak bu kişi insan değildi. Hayvan da değildi. Hayalet bile değildi. Bu kişi, en sevdiğim romandaki son kötü adam. Yıllarca onu takip ettim, başına gelen her şeyi okudum. Yıllarca ona eşlik ettim. Varlığı benim dünyam oldu - tek dünyam. Onu seviyorum. Ona tapıyorum. Gerçek olmasa bile. Sadece kağıt ve mürekkepten bir adam olsa bile. Onun için her şeyi yapmaya hazırım. Onun için ölürdüm. Ve sonra tanrılar bana tek dileğimi verdi... Şimdi onun dünyasındayım. Ve bu sefer onu kurtaracağım. Evet, onu kurtarmak için imkansızı yapacağım. Onun için öldüreceğim ve onun için öleceğim. İşte Cassel... Seni ne kadar çılgınca sevdiğimi

More details
WpActionLinkContent Guidelines