The end of the world.

De hele wereld is kapot, niks is meer zo als het was, zo als ik het me kon herinneren. Niets was zo als het eerst was.
Mooi.
Nu stond er niks meer recht. Elke dag moesten we overleven, en elke dag die we hadden overleeft was weer een dag extra.
Eerst was het een stuk makkelijker, toen waren mijn broertje en ik nog samen met mijn ouders. Maar mijn moeder, die was gebeten door zo een ding. Een mens kon je het niet meer noemen.
En later waren we onze vader ook nog verloren. Nu was ik alleen met mijn broertje, gelukkig had mijn vader me veel geleerd.
Misschien was die altijd bang geweest dat dit ooit zou gaan gebeuren. na de dood van mijn moeder was hij zo veranderd. Logisch, hij hield veel van mijn moeder.
Maar ik kreeg steeds meer het idee, als mijn boertje en ik er niet waren geweest dan had hij niet verder geleefd zonder mijn moeder.
Hij deed het allemaal voor ons. En daarom moet ik mijn kleine broertje beschermen, zo dat hij niet voor niks is gestorven.
Maar dat is echt geen makkelijke taak voor een meisje van 14.
Mijn broertje heet trouwens Sam en is 8 jaar oud. Mijn naam is Romy.