SESSİZ UÇURTMALAR

Gökyüzündeki uçurtmalar gibiydi o. Rüzgarın savurduğu yere giden belli bir rotası olmayan biri. Aynı gökyüzündeki uçurtmalara benziyordu. Sessizdi. Savruluyordu. Nereye gittiğini bilmeden. Uçurtmalar ile arasındaki tek fark onlar gibi rengarenk degildi. O kirlenmişti, siyahtı artık. Kendini kirletmek istememişti belki ama tek başına duramamıştı. Savrulmuştu kirlenmişti. O artık simsiyah bir uçurtmaydı. O küçük çocukların gündüzleri aileleriyle parkta uçurttuğu bir uçurtma değildi. Geceleri tek başına savrulan yalnız bir uçurtmaydı. Biraz sessiz. Biraz yorgun. Biraz siyah. Biraz yalnız. Belki birazda çaresiz...